[:gj]ગુજરાતનુ સૌથી ચોખ્ખુ, સુંદર, સગવડીયું, આઝાદીની લડાઈ, નામંકિત લોકોનું ગામ ભાદરણ, પટેલ દાતાઓ કોણ છે[:en]The cleanest, beautiful, comfortable, freedom fighter, named people’s village Bhadran in Gujarat, who is the Patidar donor?[:hn]गुजरात में सबसे स्वच्छ, सुंदर, आझादी की लडाई, नामित लोगों का गांव भादरण, पटेल दानदाता कौन?[:]

[:gj]The cleanest, beautiful, comfortable, named people’s village Bhadran in Gujarat, who is the Patidar donor? , गुजरात में सबसे स्वच्छ, सुंदर, आरामदायक, नामित लोगों का गांव भादरण , दानदाता कौन?

અમદાવાદ, 25 જૂન 2023

ગુજરાતનું 12 હજારની વસતી ધરાવતું અણંદ જિલ્લાનું બોરસદ તાલુકાનું ભાદરણ ગામ સ્વચ્છ ગામ તરીકે ઓળખાય છે. આણંદના બોરસદ તાલુકાનું ભાદરણ ગામમાં સૌથી વધારે એનઆરઆઈ રહે છે. કુલ વિસ્તાર લગભગ 5 ચોરસ કિલોમીટર છે. આ ગામ મહી નદીના ફળદ્રુપ મેદાન પર આવેલું છે, મહી નદીના મુખની ઉત્તરે 10 કિમી ઉત્તરમાં જ્યાં તે ખંભાતના અખાતને મળે છે. ગામની સ્વચ્છતા આખા ગુજરાતમાં સૌથી સારી છે. ગુજરાતના ગામડાંમાં પહેલી ગટર આઝાદી પહેલાં આવી ગઈ હતી. 40 વર્ષથી સફાઈ મિશનને સંપૂર્ણ સમર્થન આપી રહ્યું છે, દરરોજ સફાઈ કામદારો દ્વારા સ્વચ્છ અને સેનિટાઈઝ કરવામાં આવે છે. નાગીન બાપુ દ્વારા અમલમાં મુકવામાં આવી હતી. સ્વચ્છતા માટે ગામની પંચાયતને ત્રણથી વધુ એવોર્ડ પ્રાપ્ત થયા છે.

તમામ માર્ગો પાકી સડકના બનાવેલા છે. ફૂટપાથ પર બ્લોક ફીટ કરવામાં આવ્યા છે. ગામમાં ક્યાંય ઉકરડા કે કચરાંના ઢગલા જોવા મળતા નથી. આખું ગામ ડસ્ટ ફ્રી છે. સહેજે ધુળ દેખાતી નથી. ગ્રામ પંચાયત દ્વારા આવકના 50 ટકા રકમ સ્વચ્છતા પાછળ ખર્ચવામાં આવે છે. પંચાયતના 25 સફાઈ કર્મચારીઓ રોજ ગામની સફાઈ કરે છે. ગામમાં સ્વચ્છતા માટે 3 હજાર કચરા પેટી ઘરે આપી છે. સ્વચ્છતા જાળવવ માટે આધુનિક ટેક્નોલોજીનો ઉપયોગ થાય છે.

ગામમાં જાહેરમાં કચરો નાખનારા પાસેથી 100 રૂપિયાનો દંડ વસૂલવાનો નિયમ છે. હજી સુધી કોઈને દંડ થયો નથી. ગામના લોકો સ્વચ્છતાને પોતાની જવાબદારી સમજે છે.

પંચાયતના 25 સફાઇ કર્મીઓની હાજરી માટે પંચાયતમાં ઇલેક્ટ્રિક મશીન મુકવામાં આવ્યું છે.

કાદવ-કિચ્ચડ તો ઠીક પાણીનું ખાબોચિયું પણ જોવા નહીં મળે. માર્ગ પર કચરો તો ઠીક માટી કે ધૂળ પણ નથી. સ્વચ્છતા વારસામાં મળેલી છે. બોરસદ તાલુકાના ભાદરણ ગામમાં 23 વોર્ડ અને 12 હજારની વસતિ છે.

ભાદરણને સ્વચ્છ અને સ્વસ્થ ગામનો રૂ.2.70 લાખનો અને સ્વર્ણિમ ગામનો રૂ.4 લાખનો પુરસ્કાર મળ્યો છે.

દરરોજ 8થી 10 ટ્રેકટર ભરીને કચરાંનો ગામની બહાર ફાળવેલી જમીનમાં નિકાલ કરવામાં આવે છે. સ્વચ્છતા માટે સરકાર તરફથી મળેલી પુરસ્કારની રકમમાંથી જેટિંગ મશીન ભાડે લાવીને ડ્રેનેજની સફાઇ કરવામાં આવી હતી. ગામમાં ક્યાંય કચરા પેટી મુકવામાં નથી આવી. દિવસમાં બે વખત ઘરે ઘરે ફરી કચરો એકત્રિત કરી તેનો સચોટ નિકાલ કરવામાં આવે છે. ભાદરણને સ્વચ્છ અને સ્વસ્થ ગામનો રૂ.2.70 લાખનો અને સ્વર્ણિમ ગામનો રૂ.4 લાખનો પુરસ્કાર મળ્યો છે.  ગટરના પાણી હાલ પણ પમ્પીંગ મશીનથી ફિલ્ટર કરી નિકાલ કરવામાં આવે છે.

સરકારની મદદ વગર સગવડ

ભાદરણમાં વર્ષો અગાઉથી ભૂગર્ભ ગટર છે.

બે કરોડ રૂપિયાના ખર્ચે આખા ગામમાં પેવર બ્લોક નખાવીને ગામને ડસ્ટ-ફ્રી બનાવી દીધું છે.  ગામના લોકોના પૈસે પેવર બ્લૉક બેસાડવામાં આવ્યા છે. સરકારી ગ્રાન્ટ વાપરી નથી. બસ-સ્ટૅન્ડ પણ ગામના જ યુકેસ્થિત એનઆરઆઇ પરિવાર દ્વારા બનાવી આપવામાં આવ્યું હતું. ગામના નગીનભાઈ મણિભાઈ પટેલ (બાપુ) એસટી નિગમમાં અધિકારી તરીકે ફરજ બજાવતા હતા તેમની સ્મૃતિમાં બસ-સ્ટેન્ડ બનાવ્યું હતું.

દરેક ગલી-કૂંચી સિમેન્ટ અથવા ડામરથી સજ્જ છે. કોઈ પણ નાના રસ્તેથી મુખ્ય રસ્તે આવી શકાય છે. 100 વરસ કરતાં જૂની ભાદરણ બેંક છે. ગામનાં ગાયકવાડી જુનવાણી મકાનો છે. જે ગામના સૌંદર્યમાં વધારો કરે છે. કલાત્મક બાંધણી અને કોતરકામ કરેલા લાકડાઓથી સજ્જ મકાનો સચવાયા છે.  એક સમયે ગામમાં 125 એસ ટી બસો આવતી હતી. હવે ઓછી આવે છે. કોલેજ છે, સ્કૂલ છે, દવાખાનાં, મંદિરો, આશ્રમ, સહકારી મંડળી, શોપિંગ સેન્ટર, ગ્રામ પંચાયત, પાણીની ટાંકી વગેરે છે.

ભાદરણનું રેલવે સ્ટેશન દેખાવે જેટલું સુંદર છે, એટલું ઉપયોગી નથી. કોઈ ફિલ્મના સેટ જેવું બ્યુટીફૂલ લાગતું રેલવે સ્ટેશન એકદમ ખાલીખમ લાગે, કેમ કે અહીં આખા દિવસમાં એક જ ટ્રેન આવે છે. અહીંની રેલવે નેરોગેજ છે, એટલે હવે આધુનિક ટ્રેનો અહીં આવી શકે એમ નથી. 1922માં ચાલુ થયેલી રેલગાડી હવે અંતિમ સફર તરફ છે.

ભારતની આઝાદી પહેલા પાણી પુરવઠાની વ્યવસ્થા હતી. ગાયકવાડ નેરોગેજ રેલ્વે અહીંથી વસો સુધી જતી. એ જ વિશાળ ટાઉનહોલ, એક સુંદર બગીચાથી ઘેરાયેલો, વિશાળ તળાવના કિનારે, જે હવે ગ્રામ પંચાયત હસ્તક છે.

ગુજરાતમાં સૌપ્રથમ ડ્રેનેજ સિસ્ટમ ધરાવતું ભાગ્યશાળી હતું. જ્યારે મોટાભાગના અન્ય નગરોએ ક્યારેય સ્વપ્નમાં પણ વિચાર્યું ન હતું કે આવી વસ્તુ ક્યારેય અસ્તિત્વમાં આવશે. આજુબાજુના વિસ્તારના લોકો સરકારી દવાખાનામાં સારવાર લેતા હતા. તે હવે ભાદરણ મિત્રમંડળ (મુંબઈ સંચાલિત) દ્વારા ચલાવવામાં આવે છે. તેને એક નાની પરંતુ મોડેલ હોસ્પિટલમાં રૂપાંતરિત કરવામાં આવી છે.  શ્રેય સ્વ.ડો.જમનાદાસ પટેલને જાય છે. પશુઓ માટે પશુ દવાખાનું પણ છે.

સામાજિક પ્રવૃત્તિઓ માટેના સ્થળોમાં અન્નક્ષેત્ર ખાતે ગેસ્ટ હાઉસ, આરામગૃહ, નાની ખડકી ધર્મશાળા, બ્રાહ્મણ વાડી, ભદ્રકાળી માતાજીની વાડી અને ટાઉન હોલ અને સેન્ટ્રલ હોલનો સમાવેશ થાય છે.

ભાદરણમાં નેતાઓ સ્મારકો છે. સયાજીરાવ ગાયકવાડ, મહાત્મા ગાંધી, સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલ, શિવાભાઈ આશાભાઈ પટેલ, મનુભાઈ મહેતા (દીવાન), અને અડાસ સ્ટેશન પર શહીદ અને ફાયરિંગમાં માર્યા ગયેલા રતિલાલ પટેલની પ્રતિમાઓ છે. સ્વતંત્રતા ચળવળની પત્રિકાઓનું વિતરણ કરતા ગુપ્ત એજન્ટ તરીકે તેઓ હતા.

નવા પ્રોજેક્ટ

અંગ્રેજી માધ્યમની શાળા સાથે કમ્પ્યુટર સેન્ટર, સ્મશાન, લેઝર સેન્ટર, હેલ્થ સેન્ટર છે. બોર્ડિંગ હાઉસ, વરસાદી પાણીની ગટર યોજના, ટાઉન હોલનું નવીનીકરણ, ગટરના નિકાલની યોજના, ચિલ્ડ્રન પ્લે પાર્ક. હાલની હોસ્પિટલને આધુનિક બનાવવી, શહેરના તમામ રસ્તાઓનું કોંક્રીટ અથવા ડામરથી નવીનીકરણ.

વિદેશી ગુજરાતી

પંદરેક હજારની વસ્તી ધરાવતા ભાદરણવાસીઓ અમેરિકા અને ઈંગ્લેન્ડમાં પણ મોટી સંખ્યામાં છે.

વિકાસમાં પંચાયતની સાથે વિદેશમાં વસતાં ગુજરાતીઓનો મોટો ફાળો છે. ભાદરણના ઘણા લોકો અમેરિકા અને લંડનમાં છે. વતન આવીને ઋણ ચૂકવે છે. ગામમાં એવું ભાગ્યે જ ઘર હશે કે એ ઘરનો કોઈ એક સભ્ય વિદેશમાં રહેતો ન હોય. ગામના ચાર હજાર લોકો અમેરિકા, ઇંગ્લૅન્ડ સહિતના દેશોમાં રહે છે. મ અમેરિકાના ન્યુ જર્સીમાં ભાદરણનગર ઊભું કર્યું છે. મુંબઈમાં તો ભાદરણનગર છે. ભાદરણમાં ડિસેમ્બર મહિનામાં એનઆરઆઇ  ભેગા થાય છે અને ભાદરણ ડેની ઉજવણી કરે છે.  ભાદરણ ગામને એક જમાનામાં પૅરિસનું બચ્ચું કહેવાતું હતું.

ગામની અડધી વસ્તી પરદેશમાં વસે છે. નવાં બાંધકામોમાં ગામની સમૃદ્ધિ બતાવે છે. અમુક વિસ્તારો જાણે કોઈ અમેરિકાના ગામમાં ફરતા હોય એવા લાગે છે.

આઝાદીના સૂત્રો

હિન્દુસ્તાનને આઝાદ કરાવવા 1942ની સાલમાં લડાયેલી આઝાદીની લડતમાં જે સૂત્રો લખાતા હતા. ‘ક્વિટ ઈન્ડિયા’, ‘કરેંગે યા મરેંગે’, ‘અંગ્રેજો પાછા જાઓ’‘સ્વરાજ મારો જન્મસિદ્ધ હક્ક છે’, ‘ગો બેક’.. જેવા સૂત્રો ભાદરણના તરવરિયા લડવૈયાઓએ દીવાલો પર કોતર્યા હતા. આજે પોણા 8 દાયકે પણ ભાદરણની દીવાલો પરથી એ સંદેશાઓ નથી ગયા.  તે આજે પણ ગુજરાતના ભાદરણ ગામની ભીંતો પર લખવામાં આવેલાં આ સૂત્રો જેમનાં તેમ અહીં છે. કોલેજ રોડ પર વાડી ફિળયા, પોસ્ટઑફિસ પાસે તેમ જ અન્ય સ્થળે ભારતની આઝાદીના સમયે લખાયેલાં આ સૂત્રો લોકોએ સાચવી રાખ્યા છે.

આજે પણ એ પૈકી ઘણાંખરાં સૂત્રો દીવાલો પર સચવાઈ રહ્યાં છે. 1942થી આઝાદી વચ્ચેના ગાળામાં જ લખાયાં હતા. કોલેજ રોડના એક મકાન પર એમ પાંચ-છ જગ્યાએ સૂત્રો અને લખાણો નજરે પડે છે. મકાનોના માલિકો બદલાઈ ચૂક્યા છે. થોડા મકાન માલિક પરદેશમાં રહે છે. ગૌરવવંતા ઇતિહાસના મહત્ત્વ વિશે વાકેફ છે. સૂત્રો નહીં દીવાલો પર જીવતો ઇતિહાસ છે.

આઝાદીની લડતમાં ભાદરણનો ફાળો નોંધપાત્ર રહ્યો છે. તેની સાક્ષી પુરતા આઝાદીની ભાવના જગાવતા સૂત્રો, લખાણો, સ્લોગનો આજે પણ ભાદરણની દિવાલો પર વાંચી શકાય છે. કાળાંતરે લખાણો થોડા ઝાંખા થયા છે, તો ક્યાંક ભુંસાઈ ગયા છે.

કાળા રંગથી લખાયેલાં સૂત્રો એકદમ પાક્કા રંગના છે. ઉખડતાં નથી. લાંબો સમય સુધી જાળવી રાખવા માટે કાળજી લેવી અનિવાર્ય છે. સૂત્રો પર કાચની ફ્રેમ કરી દેવી જોઈએ.

લડાઈનું કેન્દ્ર

બાળકોએ આઝાદીની ચળવળમાં ભણવાનું છોડી દીધું હતું. સવાર-સાંજ સરઘસ નીકળે. પત્રિકાઓ વહેંચતા. દીવાલો પર સૂત્રો લખતા હતા. આવા કેટલાંક સૂત્રો જયેન્દ્ર દાદાએ લખેલા હતા. ગુલામ ભારતના ઇતિહાસ તરફ લઈ જાય છે. અંગ્રેજોની ભાદરણ પર ચાંપતી નજર હતી. જેવી ખબર પડી કે અહીં કોઈ સરઘસ નીકળવાનું છે કે તુરંત સરકારે ભાદરણમાં સિપાહીઓ ખડકી દીધેલા. સૈનિકો શીખ હતા અને રમત-ગમતના શોખીન. ગામના જુવાનિયાઓએ સાંજે સૈનિકો સાથે હોકીની મેચ યોજી અને સવારે વળી એ જ ગામવાસીઓએ સરઘસ કાઢયું ત્યારે સૈનિકોએ લાઠીઓ વીંઝી.

લેફ્ટનન્ટ શિવાભાઈ આશાભાઈ પટેલ મહાત્મા ગાંધીના અનુયાયી અને સ્વાતંત્ર્ય સેનાની ચળવળ દરમિયાન અગ્રણી નેતા હતા. સ્વતંત્રતા પછી ધારાસભ્ય થયા હતા. તેમણે ગ્રામ પંચાયત અને પ્રગતિ મંડળના પ્રમુખ તરીકે સેવા આપી હતી. તેમની સાથે પ્રગતિ મંડળના અન્ય બે અગ્રણીઓ સોમાભાઈ ચતુરભાઈ પટેલ અને ડાહ્યાભાઈ મથુરભાઈ પટેલ પણ હતા.

આઝાદી પછી બીજા સ્વાતંત્ર્ય સેનાની અંબુભાઈ હરિભાઈ પટેલ કેન્યાના નૈરોબીમાં સ્થાયી થયા. ત્યાં તેમણે પોતાનું બાકીનું જીવન કેન્યાને સ્વતંત્રતા અપાવવા માટે કામ કરતાં હતા. જોમો કેન્યાટ્ટાને ટેકો આપતા, કોઈપણ લોભ કે વડા પ્રધાન કરતાં ઉચ્ચ હોદ્દા મેળવ્યા વિના વિતાવ્યું.

મણીભાઈ ફુલાભાઈ પટેલ – સ્વતંત્રતા સેનાની

1910 માં જન્મેલા, તેમણે હાઇસ્કૂલ પૂર્ણ કર્યું અને ગુજરાત યુનિવર્સિટીમાંથી સ્નાતક થયા. દેશભક્તિથી ભરપૂર અને મહાત્મા ગાંધીના સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામની ચળવળથી પ્રેરિત, તેઓ પ્રખ્યાત ‘દાંડીકુચ’માં જોડાયા અને પછી બ્રિટિશરો સામે વિરોધ કરવા ગયા, જ્યાં તેમના પરિવારને વિરોધમાં ઘણી વખત જેલમાં મોકલવામાં આવ્યો. તેમને ગુજરાત સરકાર અને ભારતના વડા પ્રધાન દ્વારા પ્રતિષ્ઠિત સન્માન ‘સ્વતંત્ર સેનાની’ (સ્વતંત્રતા માટે સૈનિક) મળ્યો હતો. તેઓ ભાદરણ – ગુજરાતમાં ઘણી માનદ અને સ્વૈચ્છિક પ્રવૃત્તિઓમાં સામેલ હતા. વધુમાં, તેઓ સહકારી બેંક, ‘મિત્ર મંડળ’ હોસ્પિટલમાં માનદ હોદ્દા પર હતા અને રણછોડ રાયજી મંદિરના ટ્રસ્ટી હતા. તેઓ વ્યાયામશાળાના સ્થાપક પણ હતા.

સ્વ.શ્રી ચુન્નીભાઈ એફ. પટેલ – પરોપકારી

જન્મઃ 21 નવેમ્બર 1912. મૃત્યુઃ 29 એપ્રિલ 1984. ચુનીભાઈ ફુલાભાઈ પટેલ માટે સાદગી અને પારિવારિક મૂલ્યોનું ઊંડું પાલન કરવામાં આવ્યું હતું. તે બે પુત્રોમાં નાનો હતો અને તેનો પરિવાર હંમેશા અન્યને મદદ કરવા તૈયાર હતા. અંગ્રેજો સામે લડવાની ભાવના ધરાવતા હતા અને ગાંધીજીના આંદોલનમાંથી પ્રેરણા લઈને ‘દાંડીકુચ’માં જોડાયા હતા. તેમણે પોતાનો અભ્યાસ છોડી દીધો અને અંગ્રેજો સામે વિરોધ કરવા બદલ જેલમાં ગયા. અંગ્રેજોએ ગાંધીજી સાથે સમાધાન કર્યા બાદ તેઓ જેલમાંથી મુક્ત થયા. તેઓ તેમના પિતાના તમાકુ અને ઘીના ધંધામાં જોડાયા. તેમના પિતાનો નાનો વ્યવસાય બીજા વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન વિકસ્યો અને તેમણે તમાકુનો વેપાર શરૂ કર્યો.  તેમના ગ્રાહકોમાં ઘણા પ્રખ્યાત નામો સામેલ હતા. તેમણે ભાદરણમાં, રાજ્યભરમાં અને બહાર પણ સ્થાનિક રીતે દાન આપ્યું હતું, ખાસ કરીને ભાદરણનું પ્રગતિ મંડળ તેમની પ્રશંસનીય આર્થિક મદદથી ખૂબ વાકેફ છે.

શિવાભાઈ આશાભાઈ પટેલ – સ્વપ્નદ્રષ્ટા માણસ

7 જુલાઈ 1899ના રોજ ધર્મજ ખાતે જન્મ. બોમ્બેની સેન્ટ ઝેવિયર્સ કોલેજ ઓફ ઈકોનોમિક્સ એન્ડ બિઝનેસમાં જોડાયા. 1920-21માં મહાત્મા ગાંધીની ચળવળથી પ્રેરિત થઈને તેઓ તેમના સમગ્ર પરિવાર સાથે સ્વતંત્રતા સેનાની બન્યા હતા. 1921માં તેઓ બોરસદ તાલુકાના મંત્રી બન્યા અને પ્રદેશમાંથી સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામની ચળવળનું નેતૃત્વ કર્યું. આઝાદીની આ ચળવળમાં તેઓ અને તેમનો પરિવાર જેલમાં ગયો હતો.

આઝાદી પછી, ઘણા વર્ષો સુધી તેમણે ભાદરણના ‘સરપંચ’ તરીકે કામ કર્યું અને વિસ્તારના ગામોના ઉત્કર્ષ માટે ઘણી પ્રવૃત્તિઓ કરી. શિવભાઈ ભાદરણમાં જાહેર અને ખાનગી શાળાઓ, વ્યાયામશાળા અને કલા અને વિજ્ઞાન કોલેજ સહિત અનેક શૈક્ષણિક સંસ્થાઓના સ્થાપક હતા. તેઓ ઘણા વર્ષો સુધી ‘પ્રગતિ મંડળ’ના પ્રમુખ હતા.

અંબુભાઈ હીરાભાઈ પટેલ – આઝાદીની લડત ચલાવનાર

જન્મઃ 12 માર્ચ 1919 કરમસદમાં, અવસાનઃ 25 ડિસેમ્બર 1977. 7 વર્ષની ઉંમરે તેમનો મહાત્મા ગાંધી પ્રત્યેનો પ્રેમ દેખાવા લાગ્યો, 9 વર્ષની ઉંમર સુધીમાં, તેઓ ભારતની સ્વતંત્રતા ચળવળમાં સંપૂર્ણ રીતે સામેલ થઈ ગયા હતા. તેમણે ભાદરણમાં દિવાલો પર સ્વતંત્રતાના નારા (“ભારત છોડો”) લખ્યા હતા, જે આજે પણ જોઈ શકાય છે. આ માટે તેને 3 વખત જેલમાં જવું પડ્યું હતું. 23 વર્ષની ઉંમરે તેમને આફ્રિકા મોકલવામાં આવ્યા જ્યાં તેઓ ફરીથી મૌ ચળવળ નામની સ્વતંત્રતા ચળવળમાં જોડાયા. જ્યાં તેમણે ગરીબ અને જરૂરિયાતમંદ લોકોને મદદ કરવાનું શીખ્યા.

તેમણે એકવાર મચાકોસની મુલાકાત લીધી અને જોયું કે સ્થાનિક લોકો પાણી વિના કેવી રીતે પીડાય છે. નૈરોબીમાં નીએ લોકો પાસેથી દાન એકત્રિત કરવાનું અને મચાકોસ પ્રાંતમાં કુવાઓ બાંધવાનું નક્કી કર્યું.

તેમણે 1969માં ભાદરણની મુલાકાત લીધી અને જોયું કે ભાદરણના લોકોને ભાદરણનો ઈતિહાસ જાણવાની જરૂર છે. તેમણે ભાદરણના લોકો પાસેથી માહિતી એકઠી કરી અને ભાદરણ સેવા સંઘ નામનું માસિક સામયિક શરૂ કર્યું.

જયેન્દ્ર વૈદ્ય આઝાદીની લડતમાં લાઠીઓ પણ ખાધેલી.

ગામના ચોકમાં ઊભેલો સ્તંભ હકીકતમાં ભાદરણના શહીદ રતીલાલ પટેલનું સ્મારક છે. અંગ્રેજોની ગોળીએ રતીલાલને વીંધી નાખેલા.

અંબાલાલ પટેલ

આઝાદીની ચળવળમાં ભાગ લઈ ચૂકેલા ભાદરણના મધુ અંબાલાલ પટેલે દેશભાવના જીવંત રાખી છે. ગામવાસીઓમાં દેશભાવના છે અને દેશ માટેની લાગણી હજી પણ લોકોમાં સચવાયેલી છે. એ સમયે ભાદરણ આઝાદીની લડતનું મોટું સેન્ટર હતું. સ્વાતંત્ર્યસેનાની મેઘજી પેથરાજ અહીં આવતા હતા.

દિવાલોમાં રંગકામ કરાવે તો, આઝાદીનાં સૂત્રો લખાયેલાં હોય તો તે કોઈ ભૂંસતા નથી આઝાદીનું સંભારણું ગામે સાચવી રાખ્યું છે. એનું જતન કરવામાં આવે છે.

મધુભાઈ અને તેમના મિત્રોએ લડતમાં પત્રિકા પહોંચાડવાનું કામ કર્યું હતું. ગામના જયેન્દ્રભાઇ વૈદ્યે પણ આઝાદીની લડતમાં ભાગ લઈને લાઠીનો માર સહન કર્યો હતો. ભાદરણ ગામના રતિલાલ પટેલ 1942ની ક્રાન્તિમાં અડાસ ગોળીબારમાં શહીદ થયા હતા. તેમની સમાધિ ભાદરણ ગામના ટાવર ચોકમાં મૂકવામાં આવી છે.

શાંતાબા સેનાની

શાંતાબા નાનપણમાં આઝાદીની લડતમાં લાઠીઓ ખાધી હતી. 1936માં બધી બહેનપણીઓ સવાર-સાંજની ફેરીમાં જતી. પત્રિકાઓ વહેંચતી. શાકભાજીના ટોપલામાં પત્રિકાઓ શાકભાજી નીચે સંતાડી દેતાં. છોકરાંઓ બોમ્બ પણ બનાવતાં હતા. શાંતાબા યરવડા જેલમાં 3 મહિના રહ્યા હતા. તેમને પ્રભાતફેરીમાંથી પકડી 6 મહિનાની કેદ ફટકારેલી. રોગચાળો ફાટી નીકળતાં ત્રીજા મહિને છોડી દેવાયેલાં. ગાંધીજી-સરદાર સહિતના ધુરંધરો સાથે તેઓ લડતમાં ભાગ લઈ ચૂક્યાં છે. ઘણાં માન-સન્માન પણ મળ્યાં છે.

1938માં હરિપુરા કોંગ્રેસ વખતે તેઓ સ્વયંસેવક તરીકે ગયેલાં હતા. ગાડીઓ આવે એને દોરી જવાનું કામ કરતાં હતા. ગાડી પર ધ્વજ હોવો જોઈએ. એક ગાડી પર ધ્વજ ન હતો.  ગાડી રોકી. ગાડીમાં કોંગ્રેસના પ્રમુખ સુભાષચંદ્ર બોઝ હતા. અમે તેમને કહ્યું કે ગાડી પર ધ્વજ લગાવો પછી જ આગળ વધાશે. એટલે એમણે ગાડી પર ધ્વજ ફરકતો કર્યો પછી જ ગાડી અંદર જવા દીધી. પણ સુભાષબાબુને એ વાતનું જરા પણ ખોટું લાગ્યું ન હતું.

શિક્ષણ

બાળકોના વિકાસ માટે શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ છે.  ગ્રેજ્યુએશન સુધીના તમામ પ્રકારના શિક્ષણ માટેની સગવડો સાથે શાળાઓ છે. જેમાં પ્રાથમિક કક્ષાએ છોકરાઓ અને છોકરીઓ માટે અલગ-અલગ શાળાઓ, તુલસીભાઈ બકોરભાઈ અમીન હાઈસ્કૂલ, સાયન્સ એન્ડ કોમર્સ કોલેજ, કોમ્પ્યુટર સેન્ટર, નર્સરીથી લઈને H.S.C. જેમાં અંગ્રેજી માધ્યમની શાળાઓનો પણ સમાવેશ થાય છે. વર્ગો, જીમ્નેશિયમ સેન્ટર અને જેઠાભાઈ નારાયણભાઈ પટેલ, અને શહેરની બહારના વિદ્યાર્થીઓ માટે શંભુપ્રસાદ બોર્ડિંગ હાઉસ. વધુમાં, અમે મહિલાઓ માટે ઔદ્યોગિક તાલીમ કેન્દ્ર સાથે કંકુબા મહિલા પુસ્તકાલય, મગનભાઈ કાશીભાઈ પટેલ સાર્વજનિક પુસ્તકાલય અને M.D. ખાખર ચિલ્ડ્રન લાઇબ્રેરી. તમામ વિવિધ સંસ્થાઓ પ્રગતિ મંડળ, મિત્ર મંડળ, નાગરિક મંડળ વગેરે દ્વારા સારી રીતે સંચાલિત થાય છે.

ગાયકવાડી ગામ

ગાયકવાડના રાજમાં જ્યારે મહારાજા સયાજીરાવ ગાયકવાડને કંટાળો આવે એટલે ભાદરણમાં આરામ કરવા આવતા હતા. અંગ્રેજો રજાઓ ગાળવા સિમલા જતાં એમ ક્યારેક ક્યારેક સયાજીરાવ ભાદરણ બ્રેક લેવા આવતા. ટાઉનહોલના આંગણામાં તેમની મૂર્તિ જરૂર ઊભી છે.

સુંદરતાને કારણે ભાદરણ એ વખતે વડોદરાના પેરિસ તરીકે ઓળખાતું હતું. ગામ વિશે આવી પંક્તિઓ પણ લખાઈ છે કે, તરકે જેમ દિલ્હી તણાં ચક્રવર્તી એ ચિત્તોડ,ગઢ ભાદરણ ગુજરાતમાં શેહ લેઉવા શરખંડ. મતલબઃ દિલ્હીમાં મોગલોની હાક વાગતી, ચિત્તોડમાં ચક્રવર્તી સમ્રાટોનું શાસન હતું એમ ભાદરણમાં પાટીદારાની બોલબાલા હતી, જેની સામે કોઈ આંખ ઊંચી કરીને જોઈ ન શકતું.

ઇતિહાસ

એકસમયે પોતાની સમૃદ્ધિ અને સુવિધાઓને કારણે સયાજીરાવ સ્ટેટનું પેરિસ કહેવાતો.

ગાયકવાડે ગામમાં સગવડો ઊભી કરી હતી. 1917માં 20 હજારના ખર્ચે ટાઉનહૉલ બનાવ્યો હતો. 1936-37માં ગટરલાઇનની સગવડ હતી. આ ઉપરાંત 1946માં ગામનું પોતાનું પાવરહાઉસ અને પીવાના પાણીની ટાંકી હતી. સમ્રાટ અશોકે સારનાથમાં બનાવેલો ચાર સિંહોવાળો સ્તંભ છે. અનેક આવા સ્થંભો હતા તેમાં ભાદરણ એક સ્થળ છે.

સાકરદાસની કૂઇ પાસે ખોદકામ કરતાં મોહન-જો-દેરોની જાતની ઇંટો મળી આવી હતી. જૂના ગામોમાંનુ એક છે. ગામના મલાવ તળાવ પર આવેલી ભદ્રકાળી માતાનાનામ પરથી ગામનું મૂળ નામ ભૂળપૂરી હતું. અપભ્રંશથી ભાદરણ પડેલું મનાય છે. વડોદરા રાજના ગામોમાં દરેક ક્ષેત્રે પ્રગતિ કરવામાં તે મોખરે રહ્યું હતું. ગામના મલાવ-તળાવમાં 20 ફૂટ નીચે 35 શેર જેટલા વજનની ઇંટો નીકળતી હતી. વિક્રમ સંવત 1232ના વૈશાખ સુદ 11ને દિવસે આ ગામનું પ્રથમ વસતી શરૂ થઈ હતી. 16 કે 17ના સૈકામાં પટેલોએ ગામ વિકસાવ્યું હતું. પટેલોની અહીં બોલબાલા રહી છે.

પંજાબમાંથી અમુક લેઉવા પાટીદારો ગુજરાતમાં આવેલા. તેમણે નડિયાદ, વસો, કરમસદ, ભાદરણ, ધર્મજ, સોજિત્રા વગેરે 12 ગામો વસાવેલાં. 6 ગામ મોટાં અને વિશેષ કુળવાન ગણાય છે. સરદાર પટેલના પિતા ઝવેરભાઈનું ખેતીમાં જરાય ધ્યાન નહી એટલે સ્થિતિ ગરીબ રહેલી. પણ એ બહુ સ્વતંત્ર મિજાજના અને કડક સ્વભાવના હતા.

ભદ્રાસુર અને અઘાસુર નામના બે દૈત્ય રહેતા. મહાદેવજીનું વરદાન પામીને તેઓ ખુબ તાકાતવર બન્યા. લોકો પર પ્રકોપ વર્તાવવો શરૂ કર્યો. દેવોને પણ તેમણે પરાજિત કરી દીધા. આખરે દેવોની પ્રાર્થનાથી ભદ્રકાળી અને અંબાજી માતાજી પ્રગટ્યા. બંને શક્તિઓએ સાથે મળીને અસુર ભાઈઓનો વધ કર્યો. અહીં બંને માતાઓને એક જ મંદિરમાં સ્થાપિત કરવામાં આવ્યું છે. ભાદરણના લોકો પણ સાહસિક, સુરવીર અને સમૃદ્ધ છે. યુકેમાં ભાદરણના છ ગામનો સમાજ ‘ભાદરણ બંધુ સમાજ’છે. .

મહારાજા સયાજીરાવ ગાયકવાડ III દ્વારા ગાયકવાડ સામ્રાજ્યનું પેરિસ તરીકે ઉપનામ આપવામાં આવ્યું હતું. વલ્લભભાઈ પટેલે તેને ભારતનું સૌથી મોટું ગામ ગણાવ્યું છે.

સરદાર પટેલ

નજીકના કરમસદના સરદાર પટેલ સાથે ભાદરણ સંકળાયેલું છે. પત્રકાર હરી દેસાઈ લખે છે કે, મહાત્મા ગાંધીના પટ્ટશિષ્ય સરદાર પટેલ 1938માં વડોદરા રાજ્યના પ્રજામંડળના અધ્યક્ષ તરીકે ભાદરણમાં પરિષદના સમારંભમાં સામેલ થવા જતાં વડોદરામાં તેમની શોભાયાત્રા પર માંડવીમાં હુમલો કરાયો હતો. એવું જ ભાવનગરમાં મે 1939માં વલ્લભભાઈનો જીવ લેવાના ઈરાદે હુમલો કરવાની યોજના બની હતી. હુમલો થયો પણ નગીના મસ્જિદ નજીક થયેલા હુમલામાં બે નવાણિયા કૂટાઇ ગયા. સરદારને બચાવવા જતાં મોતને ભેટ્યા. નાનાભાઈ ભટ્ટ પણ ગંભીર રીતે ઘવાયા. સરદાર અન્યત્ર કાર્યક્રમોમાં જાય એ પહેલાં આવા હુમલાઓ થયા કરતા હતા, પણ એનાથી ડરે એ સરદાર નહીં.

નાયબ વડાપ્રધાન અને ગૃહ પ્રધાન સરદાર પટેલે 18 જુલાઈ, 1948ના પોતાના સાથી પ્રધાન ડૉ. શ્યામાપ્રસાદ મુકરજીને લખેલા અને 27 ફેબ્રુઆરી, 1948ના વડાપ્રધાન પંડિત નેહરુને લખેલાં પત્રોમાં ગાંધીજીની હત્યામાં RSS બિલકુલ સંડોવાયેલું નહીં હોવાની વાત સ્પષ્ટ કરીને નોંધ્યું હતું.  માઉન્ટબેટનની ભૂમિકા અંગે હજુ શંકાનાં વાદળો વિખરાયાં નથી.

પંજાબની વડી અદાલતે 8 નવેમ્બર, 1949ના રોજ નથુરામ ગોડસેને મહાત્માની હત્યા માટે ફાંસીની સજા ફરમાવી હતી. સ્વયં ગાંધીજીના બંને પુત્રો મણિલાલ અને રામદાસે ફાંસી નહીં આપવા વિનંતી કર્યા છતાં વડાપ્રધાન પંડિત નેહરુ, નાયબ વડા પ્રધાન સરદાર પટેલ અને ગવર્નર જનરલ સી. રાજગોપાલાચારીએ એને ફગાવી દીધી હતી. નથુરામને 15 નવેમ્બર 1949ના રોજ અંબાલા સેન્ટ્રલ જેલમાં ફાંસી અપાઈ હતી. અખિલ ભારતીય હિંદુ મહાસભા દર વર્ષે 15 નવેમ્બરને ‘શૌર્ય દિવસ’ કે ‘બલિદાન દિવસ’ તરીકે મનાવવાની સાથે જ ‘દેશભક્ત’ પં. નથુરામ ગોડસેનાં મંદિરો સ્થાપવા અને તેમના વિચારોના પ્રચાર-પ્રસારમાં સક્રિય છે.

ગાંધીજીના મૃત્યુ પછી વલ્લભભાઈને હૃદયરોગનો હુમલો આવ્યો. તેઓ સતત બાપુ પાસે જવાનું રટણ કરતા હતા. એ પછી તેઓ ઝાઝું ન જીવ્યા અને 15 ડિસેમ્બર, 1950ના રોજ મોટા ગામતરે જવા ઉપડ્યા એ પહેલાં દેશી રજવાડાંને ભારતમાં જોડાવાના ભગીરથ કામ સહિતના પોતાના દાયિત્વને સંપન્ન કર્યું.

આધ્યાત્મિક પાસું

ધર્મ માટે દરેક ધર્મના મંદિરો છે જેમ કે; ભદ્રકાલી, મહાકાળી, અંબાજી ખોડિયાર, ચામુંડા, ગાયત્રી, ખાલદેવી, રણછોડરાયજી, નીલકંઠ મહાદેવ, બળિયાદેવ, પુરુષોત્તમ ભગવાન, હરખાબાનું વૈષ્ણવ મંદિર, રામજી મંદિર, મસ્જિદ અને વડતાલ અને બોચાસણવાસી સ્વામિનારાયણ મંદિર, પુરુષો અને સ્ત્રીઓ માટે અલગ. આ ઉપરાંત શ્રીમદ રાજચંદ્ર, શ્રી માધવાનંદજી, શ્રી મુક્તાનંદજી, શ્રી કુપાનંદ સ્વામી, શ્રી શાંતિ આશ્રમ અને સ્થાનકવાસી ઉપાશ્રયના આશ્રમો છે. અહીં લોકો દરેક ધાર્મિક પ્રસંગને માણે છે અને ઉજવે છે.

દાદા ભગવાન

ભાદરણ એક પવિત્ર શહેર હોવા પર ગર્વ અનુભવે છે. દાદા ભગવાન (મૂળ નામ અંબાલાલ મૂળજીભાઈ પટેલ) તરીકે જાણીતા સંતનું આ મૂળ ગામ છે. એટલે દીવાલો પર ઠેર ઠેર તેમનાં વાક્યો લખેલાં નજરે પડે છે. દાદા ભગવાન (પટેલ અંબાલાલ) ભાદરણની દરેક દિવાલ પર જ્ઞાનના નારાના રૂપમાં જોવા મળે છે. દાદા ભગવાનનો ઉછેર આ શહેરમાં થયો હતો. તેણે ઘણા શાસ્ત્રોનો વિગતવાર અભ્યાસ કર્યો હતો.  પ્રશ્નોના જવાબો શોધી રહ્યા હતા. જેમ કે: ‘આ બ્રહ્માંડ કોણ ચલાવી રહ્યું છે?’ ‘કરનાર કોણ છે ?’ સુરત રેલ્વે સ્ટેશન પર સાહજિક અનુભવ પછી, જૂન 1958 માં તેમણે જ્ઞાન પ્રાપ્ત કર્યું. આ પ્રશ્નોના જવાબો અને ઘણા વધુ. તેઓ મહાવિદેહ પ્રદેશમાં શ્રી સીમંધર સ્વામી સાથે સંબંધ સ્થાપિત કરવામાં સક્ષમ હતા. ભાદરણની સીમમાં, સફેદ આરસપહાણનું બનેલું દાદા ભગવાન ત્રિમંદિર છે.

અર્થતંત્ર

આ ગામની મુખ્ય અર્થવ્યવસ્થા ખેતી છે. મુખ્ય રોકડિયો પાક તમાકુ છે, અને તમાકુ પ્રક્રિયા એ એક મહત્વપૂર્ણ ઉદ્યોગ છે. નોંધપાત્ર વિસ્તાર ધરાવતા અન્ય પાકો કેળા, ચોખા, બાજરી અને થોડા અંશે કપાસ છે. ભાદરણ એ આણંદ જિલ્લામાં એક ગ્રામીણ નાણાકીય કેન્દ્ર છે. બેંક ઓફ બરોડા, દેના બેંક, પીપલ્સ કો-ઓપ બેંક, મર્કેન્ટાઇલ કો-ઓપ બેંક, ખેડા-જિલ્લા માધ્યમિક કો-ઓપ બેંક, પોસ્ટ ઓફિસ, ધિરાણ અને ગ્રાહક સહકારી અને સોસાયટીઓમાં બેંકિંગ અને ગ્રાહક સેવાઓ પ્રદાન કરવામાં આવે છે. , સેવા સહકારી મંડળી, અને દૂધ ઉત્પાદક સહકારી મંડળી. તેની મજબૂત સહકારી બેંકોએ પ્રદેશને સમૃદ્ધ અને પ્રગતિ કરવામાં મદદ કરી છે.

મહોલ્લો

આજુબાજુના વિસ્તારો છે: જુની ખડકી નંબર: 1 અને 2, હવે ભદ્ર ચોક 1 અને 2, વાંટા, રાણા અને પટેલ સ્ટ્રીટ, મોતી ચોક, પ્રજાપતિવાસ, ડભાસી મહોલો, પાટવી નગર, જીરાવડ, કોટ ફળીયુ, દરવાજી ભાગોલ, ખરદેવી રોડ, સ્ટેશન રોડ. , લક્ષ્મીકુઇ, વ્રજવાસ, ભોઇવાડો (અલકાપુરી), સોના ટેકરી, બોરસદ રોડ, કોલેજ રોડ, લીમડા શેરી, દાસભાઇ નો મહોલો, દેવીદાસ નો ટેક્રો, સત્તાર ઘરની પોળ, સુભાષ ચોક, ભ્રામોરીયા કુવા, વાડી ફળિયું, નાની ખડકી વાડો, મહાદેવ સ્ટ્રીટ, રોયલ સ્ટ્રીટ, નવી ખડકી, બ્રામ્હન્ની વાડી, રાયકવાડ સ્ટ્રીટ, ત્રિવેદી નો ટેક્રો, પંડ્યા નો ટેક્રો, બી. અઝર, વાણિયાવાડ, કડી ફળીયુ, કોળી ફળીયુ, લાલદાસ મહોલો, મોતી ખડકી, પાટવી મહોલો, ઉંડુ ફળીયુ, સોલીદાસ નો મહોલો, કાનજી બાપુ ની ખડકી, વહરીદાસ ની ખડકી, વણકર વાસ, હર્ષદ પોળ, પોલીસ લાઈન, વાઘારી વાસ, દાદા ની ખડકી. , નાની બ્રહ્મપોળ, સરદાર આવાસ, ઈશ્વરકૃપા સોસાયટી, પ્રતાપપુરા, રાવળ વાસ, મલેક વાગો, રોહિત વાસ, હરિજન વાસ, રબારી ધી, ચૌહાણ અને રાઠોડ.

ભાદરણના પ્રખ્યાત લોકો

પટેલોનું દાન અને આગેવાની

1925 એડીમાં પ્રકાશિત થયેલા સાત શહેરોના પટેલોની વંશાવળી અનુસાર, આણંદ નામના પ્રથમ પટેલ સંવત 1415 (1359 એડી)માં આંકલાવથી આવ્યા હતા અને અહીં રહેતા હતા. ધીમે ધીમે તેમની પેઢીઓ નવા પટેલો તરીકે તેમની સાથે રહેવા અને સ્થાયી થવા લાગી. ચાર ભાઈઓની અગિયારમી પેઢીમાં અનુક્રમે સૌથી મોટા અને બીજા નંબરના રેવનદાસ અને ધનજીભાઈ મોતી ખડકી બ્લોકમાં રહેવા લાગ્યા. ત્રીજા અને ચોથા નંબરનું નામ હરખજીભાઈ અને મનજીભાઈ છે, બીજા વિભાગમાં નાની ખડકી કહેવાય છે. ઉપરોક્ત સાથે, હવે, ભાદરણ વિવિધ સ્થળોએથી નવા પટેલો આવ્યા. બીજા સમુદાયો આવ્યા હતા.

પટેલ પરિવારોએ પંદર સેન્ટના દાગીના આપ્યા હતા. તેઓ હવે આ દુનિયામાં નથી. યાદી:

ખુશાલજી, મેઘાજી, રામજી, લલ્લુજી, નરોત્તમજી, પુરુષોત્તમજી, ઝવેરજી, હાથીજી, નાથા રાખી, મૂળજી રાકજી, ભગવાન શિવ, પરશોત્તમજી, ભગવાન શરમ, ભાનુચંદ્ર જી

પીસી પટેલે 1968 થી 1971 દરમિયાન છ ગામ પાટીદાર મંડળના કાર્યાલયના ઉપયોગ માટે ગાંધી રોડ પર મોડેલ સિનેમા પાસે બે કિંમતી રૂમ મફતમાં આપ્યા હતા. પાછળથી લેફ્ટનન્ટ મધુભાઈ સી પટેલ, ભૂતપૂર્વ સચિવ (1969) એ આ ઓફિસને ઘણાં વર્ષો સુધી ચલાવવા માટે મફતમાં એક વિશાળ ભૂગર્ભ રૂમની ઓફર કરી. લેફ્ટનન્ટ મધુભાઈ પણ સ્વાતંત્ર્ય સેનાની હતા, મહાત્મા ગાંધીના કટ્ટર અનુયાયી હતા અને જીવનભર ખાદીના કપડા પહેરતા હતા.

શિવાભાઈ આશાભાઈ પટેલના ભાઈ હીરાભાઈએ નાના પાયાના ગૃહઉદ્યોગ અને મહિલાઓ માટે સામગ્રીની શરૂઆત કરી. બીજા દવાખાના માટે દાન આપ્યું. મગનભાઈ શંકરભાઈ પટેલે પ્રસૂતિ ગૃહ માટે દાન આપ્યું હતું. લલ્લુભાઈ શાહે બજારની મધ્યમાં એક સુંદર ટાવર બનાવ્યો. ત્યારથી તાજેતરના સમય સુધી, તેણે લોકોને સમય વિશે સભાન રાખ્યું છે. પછી ભાગ્યે જ થોડા લોકો એટલા નસીબદાર હતા કે ઘડિયાળ હોય.

લક્ષ્મી કુઇના નારણભાઇ ઝવેરભાઇ પટેલ 1920માં આફ્રિકા ગયા હતા, તેમના પુત્ર હરિહરભાઇનો જન્મ 1927માં થયો હતો, નારણભાઇ તેમના જન્મના બે મહિના પહેલા અવસાન પામ્યા હતા. તેમની માતા મણીબેન 1928માં ભાદરણ પરત ફર્યા અને 1995માં તેમના મૃત્યુ સુધી ત્યાં જ રહ્યા. હરિહરભાઈ 15 વર્ષની ઉંમરે મુંબઈ ગયા, જીવનભર સંઘર્ષ કર્યો પરંતુ તેમના ચારેય બાળકોને સારું શિક્ષણ આપ્યું.

સ્ટેશન રોડ પર, દરવાજી ભાગોલ, લેફ્ટનન્ટ દેહરાદૂન દ્વારા દાન કરાયેલ ટ્રિપલ કમાનનું માળખું પસાર થતા લોકોને આનંદ આપે છે. તાજેતરમાં સર્વશ્રી લેફ્ટનન્ટ રમણભાઈ પટેલ (કેડિલાના સ્થાપક) એ ભાદરણના ફેસિયા (પ્રવેશદ્વાર)ને બદલવા માટે એક વિશાળ, સુંદર ટ્રિપલ કમાન દાનમાં આપી છે. રમણભાઈ, ભૂતપૂર્વ પ્રમુખ (1975; 1981) અને છ ગામ પાટીદાર મંડળના ટ્રસ્ટી તરીકે, બહુપક્ષીય પ્રગતિશીલ સામાજિક ક્રિયા સુધારણાઓ વિકસાવવામાં અને મંડળને અદ્યતન દરજ્જામાં લાવવામાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવી હતી.

તેમને સોજિત્રાના રતિભાઈ રામભાઈ પટેલ અને મધુભાઈ છોટાભાઈ પટેલ, નડિયાદના નરેનભાઈ મધુભાઈ પટેલ અને લેફ્ટનન્ટ પ્રમુખભાઈ ભીખાભાઈ પટેલ (ગુજરાતના ચીફ એન્જિનિયર તરીકે જાણીતા અને ભૂતપૂર્વ પ્રમુખ, 1993-1994)નો સંપૂર્ણ ટેકો હતો. રમણભાઈ ચારુતરે વિદ્યા મંડળ, વલ્લભ વિદ્યાનગરના ટ્રસ્ટી તરીકે સેવા આપી હતી. તેમણે “મહા ગુજરાતના ગૌરવશાળી પાટીદાર” નામનું પુસ્તક પ્રકાશિત કર્યું છે. આનાથી આજના યુવાનો તેમના મહાન વડવાઓથી પરિચિત થાય છે.

કેન્સ સર્જન દેવેન્દ્ર પટેલ

ભાદરણ જેવાં નાનાં ગામનાં ખેતીકામ માટે જાણીતા એક સમાજમાંથી આવતા ડો.દેવેન્દ્ર પટેલ કેન્સર જેવા વિષય માટે લંડન અને અમેરિકામાંથી ઉચ્ચ અભ્યાસ મેળવે છે, અને આજે એમણે નિદાન અને ઉપચાર કરેલા દર્દીઓની સંખ્યા લાખોને વટાવી ચુકી છે. ડો.પટેલ વાત કરે છે ઝડપથી ફેલાઈ રહેલી આ કેન્સર જેવી બીમારી વિષે જેલમ હાર્દિક સાથે.

મેડિકલ કોલેજનો પહેલો દિવસ અને પિતાજીનું મૃત્યુ..! આવી કઠિન પરિસ્થિતિમાં અડગ રહેનાર ડો.પટેલની કેવી હતી એ સફર?

સી બી પટેલ

એશિયન સમાચાર અને મીડિયા, ગુજરાત સમાચાર યુકે સહિત BBS સ્થાપક સભ્ય, ટ્રસ્ટી અને સમુદાય નેતૃત્વ, માર્ગદર્શન.

સ્વ. ડો.જમનાદાસ સી.પટેલ – ડો.જે.સી.પટેલ

બોમ્બે યુનિવર્સિટીમાં ભણેલા ડૉ. જે.સી. પટેલ અનેક હોસ્પિટલોમાં માનદ ડૉક્ટર હતા. તેમણે 1959માં KEM હોસ્પિટલમાં ડાયાબિટીસ યુનિટ અને 1965માં હેમેટોલોજી વિભાગની સ્થાપના કરી હતી. તેઓ 1961માં નવી દિલ્હીમાં નેશનલ એકેડેમી ઓફ મેડિકલ સાયન્સના સ્થાપક ફેલો હતા અને 1973 થી 1976 સુધી તેની કાઉન્સિલના સભ્ય હતા. તેઓ એસોસિયેશન ઑફ ફિઝિશિયન ઑફ ઈન્ડિયામાં એક્ઝિક્યુટિવ હોદ્દા પર હતા અને એસોસિયેશન ઑફ ઑક્યુપેશનલ હેલ્થ, ઈન્ડિયન સોસાયટી ઑફ હેમેટોલોજી, ડાયાબિટીક ઍસોસિયેશન ઑફ ઈન્ડિયા, ઈન્ડિયન મેડિકલ ઍસોસિયેશન અને બોમ્બે હેમેટોલોજીના આજીવન સભ્ય હતા.

સ્વ. રમણભાઈ બેચરભાઈ પટેલ – કેડિલા કંપની – ઉદ્યોગસાહસિક

રમણભાઈ બી.પટેલે એલએમ કોલેજ ઓફ ફાર્મસીમાંથી સ્નાતક થયા અને તેમનું જીવન સંશોધન માટે સમર્પિત કર્યું. તેમણે અનેક વિષમતા વચ્ચે અમદાવાદમાં એક નાની ફાર્માસ્યુટિકલ કંપની બનાવી. કંપની, કેડિલા લેબોરેટરીઝ, આખરે ખૂબ જ સફળ થઈ અને હવે તે છઠ્ઠું સૌથી મોટું ફાર્માસ્યુટિકલ જૂથ છે. કંપની હવે રમણભાઈ બી. પટેલના પુત્ર પંકજભાઈ ચલાવે છે. રમણભાઈ ઈન્ડિયન ફાર્માસ્યુટિકલ કોંગ્રેસ એસોસિએશન, ફાર્મસી કાઉન્સિલ ઓફ ઈન્ડિયા અને ગુજરાત સ્ટેટ ફાર્મસી કાઉન્સિલ જેવી અનેક સંસ્થાઓના સક્રિય સભ્ય હતા. તેમણે યુનિવર્સિટીઓમાં પ્રવચનો આપીને સમગ્ર ગુજરાતમાં ફાર્માસ્યુટિકલ શિક્ષણને પ્રોત્સાહન આપ્યું. તેમને ગુજરાત ચેમ્બર ઓફ કોમર્સ એન્ડ ઇન્ડસ્ટ્રી દ્વારા ‘પ્રખ્યાત ફાર્માસિસ્ટ’ એવોર્ડ અને ગુજરાત બિઝનેસમેન એવોર્ડ સહિતના અનેક એવોર્ડ મળ્યા છે.

વાસુદેવભાઈ તુલસીભાઈ પટેલ

એક ગામ તરીકે ભાદરણને તેમના ઉત્તમ કાર્ય અને તેમના જીવનકાળના કાર્ય દ્વારા ઘણા લોકોના જીવનમાં પરિવર્તન લાવવાના તેમના સમર્પણ માટે હંમેશા ગર્વ રહેશે અને તેઓ સદાકાળ આભારી રહેશે.

વાસુદેવભાઈ પટેલ ભાદરણના આદરણીય સભ્ય હતા અને તેમણે વિવિધ ઈમારતોના નિર્માણ અને નવીનીકરણમાં અને ભાદરણના તમામ રહેવાસીઓ માટે સામાન્ય જીવનશૈલી, શિક્ષણ, આરોગ્ય અને આરામની સુવિધાઓ સુધારવામાં પોતાનું સંપૂર્ણ સમર્પણ આપ્યું છે.

1934માં ભાદરનમાં જન્મેલા, તેમણે તેમનું મોટાભાગનું પ્રારંભિક શિક્ષણ ભાદરણ ટાઉનમાં કર્યું, તેમણે 1959માં સિવિલ કન્સ્ટ્રક્શન એન્જિનિયર તરીકે લાયકાત મેળવી અને લંડન જતા પહેલા ઘણા વર્ષો સુધી યુગાન્ડામાં પ્રેક્ટિસ કરી જ્યાં તેઓ 1968માં ચાર્ટર્ડ એન્જિનિયર બન્યા.

તેમણે તેમના બંને ભંડોળનો ઉપયોગ કરીને તેમની નિવૃત્તિ દરમિયાન ભાદરણ કૂવાના બાંધકામ અને નવીનીકરણની ડિઝાઇનમાં દૂરદર્શિતા દર્શાવવાનું ચાલુ રાખ્યું.

વિશ્વભરના ઘણા ઉદાર દાતાઓની વધારાની સહાયથી, ભાદરણની અંદર ઘણા પ્રોજેક્ટ્સ પૂર્ણ કરવામાં આવ્યા હતા, જે ભાદરણના લોકો માટે પાણી પુરવઠા જેવી મૂળભૂત જરૂરિયાતો પણ પૂરી કરી રહ્યા છે.

તેમણે BBS UK અને USA ના ભાદરણ સમાજની મદદથી સતત જાગૃતિ ફેલાવી. એક ગામ તરીકે ભાદરણને તેમના ઉત્તમ કાર્ય અને તેમના જીવનકાળના કાર્ય દ્વારા ઘણા લોકોના જીવનમાં પરિવર્તન લાવવાના તેમના સમર્પણ માટે હંમેશા ગર્વ રહેશે અને તેઓ સદાકાળ આભારી રહેશે.

રસિકભાઈ મણીભાઈ પટેલ

લાંબા ગાળાના વ્યક્તિગત રસ અને નિષ્ઠાવાન પ્રતિબદ્ધતાઓ સાથે માનવતાવાદી અને સખાવતી કાર્ય કર્યું. વિવિધ તબીબી શિબિરો માટે માનવતાવાદી કાર્ય કર્યું.

વિનોદભાઈ ડાયાભાઈ પટેલ

અંગત અનુભવ. દયા અને પ્રતિબદ્ધતાઓ સાથે સખાવતી હૃદય. વિવિધ તબીબી શિબિરો માટે માનવતાવાદી કાર્ય.

મનુભાઈ ઈશ્વરભાઈ પટેલ

જન્મઃ 18 માર્ચ 1918, અવસાનઃ 14 ડિસેમ્બર 2002. એક ઉચ્ચ શિક્ષિત વ્યક્તિ કે જેમણે પોતાનું પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શિક્ષણ ભાદરણમાં પૂર્ણ કર્યું, પછી તેણે બી.એસસી. પૂર્ણ પુણેમાં રસાયણશાસ્ત્ર સાથે. શિક્ષણ પૂરું કર્યા પછી તેઓ કેન્યા ગયા અને ત્યાં તેઓ કેમિસ્ટ તરીકે મેઘાજી પેથરાજ એન્ડ કંપનીમાં જોડાયા, તેમણે વહીવટ અને માર્કેટિંગનો અનુભવ પણ મેળવ્યો, પછી તેઓ ટોટલ ઓઈલ કંપનીમાં જોડાયા અને મેડ એ ટોટલ હાઉસ બન્યા.

બાદમાં તેમણે જાપાનીઝ સહયોગ હેઠળ “એન્ટીફ્રીક્શન બેરિંગ કંપની” ના નામ અને શૈલી હેઠળ પોતાનો વ્યવસાય શરૂ કર્યો. બોમ્બે અને ભરૂચમાં પણ શાખાની સ્થાપના કરવામાં આવી હતી.

તેમના ભૂતકાળના અનુભવો અને શિક્ષણમાંથી મેળવેલા લાભોને યાદ કરીને, તેમણે ઉદારતાથી શિક્ષણ હેતુઓ માટે નાણાંનું દાન કર્યું અને “ભાદરણ ખાતે અંગ્રેજી માધ્યમની શાળા” ની સ્થાપના કરવામાં મદદ કરી.

ડૉ.પી.સી.પટેલ – મૂળભૂત ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર

તેમણે 1968 થી 1971 દરમિયાન ઓફિસ તરીકે ઉપયોગ કરવા માટે છગગામ પાટીદાર મંડળને ગાંધી રોડ પર મોડલ સિનેમા પાસે બે કિંમતી રૂમ મફતમાં આપ્યા હતા.

મધુભાઈ સી. પટેલ – મૂળભૂત ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર

છ ગામ પાટીદાર મંડળના ભૂતપૂર્વ સચિવ (1969) એ 1971 પછી ઘણા વર્ષો સુધી મંડળ ચલાવવા માટે મફતમાં એક વિશાળ ભૂગર્ભ રૂમની ઓફર કરી હતી. તેઓ સ્વતંત્રતા સેનાની અને મહાત્મા ગાંધીના કટ્ટર અનુયાયી પણ હતા; તેમણે જીવનભર ખાદી પહેરી અને સ્ટેશન રોડ પર અદ્ભુત દાવરાજો ભાગોલ બિલ્ડિંગ માટે દાન કર્યું. BBS UK ને આ ઈમારત ગમ્યું અને તેને અમારા સત્તાવાર લોગો તરીકે અપનાવ્યું.

લલ્લુભાઈ શાહ – મૂળભૂત ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર

બજારની મધ્યમાં એક સુંદર બેલ ટાવર બનાવવામાં આવ્યો હતો, જે આજે પણ લોકોને સમયનું ભાન કરાવે છે!

હીરાભાઈ આશાભાઈ પટેલ – આરોગ્ય

શિવભાઈ આશાભાઈ પટેલના ભાઈ. નાના પાયાના ગૃહ ઉદ્યોગ અને મહિલાઓ માટે સામાન્ય દવાખાના માટે દાન આપ્યું

મગનભાઈ શકરભાઈ પટેલ – આરોગ્ય

પ્રસૂતિ ગૃહ માટે દાન કર્યું.

શિક્ષણ

મગનભાઈ વગજભાઈ પટેલ

સામાન્ય પુસ્તકાલય, બાળ પુસ્તકાલય અને મહિલા પુસ્તકાલય માટે આદરપૂર્વક દાન આપવામાં આવ્યું હતું.

જેઠાભાઈ પટેલ – આરોગ્ય અને સુખાકારી

જીમ્નેશિયમ માટે દાન આપ્યું હતું.

તુલસીભાઈ નાકોરભાઈ અમીન – શિક્ષણ

બાળકોની નર્સરી અને છોકરીઓ અને છોકરાઓની હાઈસ્કૂલ માટે દાન આપ્યું.

ચુન્નીભાઈ ફુલાભાઈ પટેલ – શિક્ષણ

મણીભાઈ ફૂલભાઈ પટેલ

ચતુરભાઈ કાશભાઈ પટેલ

ઓરભાઈ મોતીભાઈ પટેલ

1964માં કોલેજ ઓફ આર્ટસ એન્ડ સાયન્સને ઉદાર હાથે દાન આપ્યું.

રામભાઈ અંબાલાલ પટેલ – શિક્ષણ

તેના નામે કોમર્સ કોલેજને 15 લાખ રૂપિયા દાનમાં આપ્યા.

અંબાલાલ મુલજીભાઈ પટેલ (દાદા ભગવાન) – આધ્યાત્મિક નેતા

જન્મઃ 8 નવેમ્બર 1908, તરસાદલી મૃત્યુઃ 2 જાન્યુઆરી 1988

તાજેતરના વર્ષોમાં ઘણા વધુ નેતાઓ, મોટા પાયે ચેરિટી અથવા માનવતાવાદી કાર્યના સમર્થકો. જો તમે વિશ્વભરના જીવનના કોઈપણ ક્ષેત્રમાં નેતૃત્વ, પ્રતિબદ્ધતા, સખાવતી કાર્ય સાથે ભાદરણની અન્ય કોઈ વ્યક્તિઓએ મહાન કાર્યો કર્યા છે.[:en]Ahmedabad, 25 June 2023

Bhadran village of Borsad taluka of Anand district of Gujarat with a population of 12 thousand is known as Swachh Gaon. Bhadran village in Borsad taluka of Anand has the highest number of NRIs. The total area is about 5 square kilometers. The village is situated on the fertile plains of the Mahi River, 10 km north of the mouth of the Mahi River where it meets the Gulf of Khambhat. The cleanliness of the village is best in entire Gujarat. Before independence, sewers were first laid in the villages of Gujarat. Every day cleaning and sanitisation is done by the Safai Karmacharis, fully supporting the cleanliness mission for more than 40 years. Nagin was implemented by Bapu. The Gram Panchayat has received more than three awards for cleanliness.

All routes are metalled roads. Blocks have been placed on the footpaths. There is no heap of garbage anywhere in the village. The whole village is dust free. Not even an iota of dust is visible. 50 percent of the income of the Gram Panchayat is spent on cleanliness. 25 sweepers of the Panchayat clean the village every day. 3000 dustbins have been given door-to-door for cleanliness in the village. Modern technology is used to maintain cleanliness.

There is a rule in the village to collect a fine of Rs 100 from those who litter in public places. No one has been fined so far. The people of the village consider cleanliness as their responsibility. An electric machine has been installed in the Panchayat for the presence of 25 sweepers of the Panchayat.

Mud , even a puddle of good water will not be visible. There is no garbage, dirt or dust on the road. Cleanliness is inherited. Bhadran village of Borsad taluka has 23 wards and population is 12 thousand.

Bhadran has got Rs 2.70 lakh for clean and healthy village and Rs 4 lakh for Swarnim village.

Every day 8 to 10 tractor loaded garbage is disposed of on the allotted land outside the village. The drain was cleaned by hiring a jetting machine from the prize money received from the government for cleaning. There is no dustbin in the village. Garbage is collected from house to house twice a day and disposed of properly. Bhadran has got Rs 2.70 lakh for clean and healthy village and Rs 4 lakh for Swarnim village. Sewage water is still filtered and disposed of by pumping machines.

Facility without government help

Bhadaran has underground drains for years.

The village has been made dust free by laying paver blocks in the entire village at a cost of two crore rupees. Paver blocks have been installed with the money of the villagers. Government grants are not used. The bus stand was also constructed by the UK based NRI family of the village itself. Naginbhai Manibhai Patel (Bapu) of the village was employed as an officer in ST corporation and they built a bus-stand in his memory.

Every road-drain is paved with cement or asphalt. The main road can be reached from any minor road. Bhadran Bank is more than 100 years old. The Gaikwadis of the village are old houses. Which adds beauty to the beauty of the village. Houses with artistic construction and carved wood have been preserved. At one time 125 ST buses used to come to the village. Now less comes. There are colleges, schools, hospitals, temples, ashrams, co-operative societies, shopping centers, village panchayats, water tanks, etc.

The Bhadran Railway Station is not as beautiful as it looks. This railway station, which looks beautiful like a film set, looks quite empty, as there is only one train coming here throughout the day. The railway here is narrow gauge, so modern trains cannot come here now. Started in 1922, this train is now on its last journey.

Before the independence of India, there was a system of water supply. The Gaikwad Narrow Gauge Railway runs from here to Vaso. The same large Town Hall, surrounded by a beautiful garden on the banks of a large lake, is now owned by the Gram Panchayat.

Gujarat first got the privilege of having a drainage system. While most other towns never dreamed that such a thing would ever exist. The people around were undergoing treatment at the government hospital. It is now run by Bhadran Mitramandal (Mumbai-run). It has been converted into a small but model hospital. The credit goes to Late Dr. Jamnadas goes to Patel. There is also a veterinary hospital for animals.

Places for social activities include Guest House, Rest House, Nani Khadki Dharamshala, Brahman Wadi, Bhadrakali Mataji Ki Wadi and Town Hall and Central Hall in Annakshetra.

There is a Neta Memorial in Bhadran. There are statues of Sayajirao Gaekwad, Mahatma Gandhi, Sardar Vallabhbhai Patel, Shivabhai Ashabhai Patel, Manubhai Mehta (Dewan) and Ratilal Patel, who died in the firing at Adas station. He was a secret agent distributing leaflets of the freedom movement.

New work

There is an English medium school as well as a computer centre, crematorium, leisure centre, health centre. Boarding House, Rain Water Drainage Scheme, Renovation of Town Hall, Sewerage Scheme, Children’s Play Park. Modernization of existing hospital, renewal of all roads in the city with concrete or asphalt.

Foreign Gujarati

Bhadran residents with a population of fifteen thousand are also in large numbers in America and England.

Along with the Panchayats, Gujaratis living abroad have contributed a lot in the development.

Many people are in America and London. He comes to the country and repays the debt. There is hardly any house in the village, whose member does not live abroad. Four thousand people of the village live in many countries including America, England. Bhadran has been grounded in New Jersey, USA. There is Bhadran Gar in Mumbai. In the month of December, NRIs gather at Bhadran and celebrate Bhadran Day. Bhadran village was once called the ‘Child of Paris’.

Half of the village’s population lives abroad. The new constructions reflect the prosperity of the village. Some areas look like you are walking through an American village.

Slogans of freedom

The slogans which were written in the year 1942 in the freedom struggle fought to liberate India. Slogans like ‘Quit India’, ‘Karenge ya merenge’, ‘Angrejo Dagdu Jao’, ‘Swaraj is my birthright’, ‘Go back’… were engraved on the walls by Bhadran’s sword fighters. Even after 8 decades, those messages have not gone from the walls of Bhadran. These sutras written on the walls of Bhadran village of Gujarat are still present here. These slogans, written at the time of India’s independence, have been preserved by the people at Wadi Filaya on College Road, near the post office and at other places.

Even today many of these sutras are preserved on the walls. It was written in the period between 1942 and independence. Slogans and writings can be seen at five-six places in a house on College Road. The owners of the houses have changed. Some landlords live abroad. Gaurav is aware of the importance of history. There is no slogans on the walls, there is a living history.

Bhadran’s contribution in the freedom struggle has been significant. Formulas, articles, slogans that awaken the spirit of freedom can still be read on the walls of Bhadran. The black text is a bit blurry, sometimes it gets erased.

The slogans written in black are very concrete. Not uprooted Care is essential for long-term retention. A glass frame should be placed over the sutra.

Battle center

Children dropped out of school during the freedom movement. Processions take place in the morning and evening. Distributing pamphlets. Slogans were written on the walls. Some such formulas were written by Jayendra Dada. Slave leads to the history of India. The British had a keen eye on Bhadran. As soon as it was known that the procession was going to take place here, the government immediately sent soldiers to Bhadran. The soldiers were Sikhs and were fond of sports. In the evening, the youth of the village played a hockey match with the soldiers, and then in the morning when the same villagers took out a procession, the soldiers lathi-charged them.

Lieutenant Shivabhai Ashabhai Patel was a follower of Mahatma Gandhi and a prominent leader during the freedom fighter movement. After independence, he became an MLA. He served as the President of Gram Panchayat and Pragati Mandal. He was accompanied by two other Pragati Mandal leaders Somabhai Chaturbhai Patel and Dahyabhai Mathurbhai Patel.

After independence, another freedom fighter Ambubhai Haribhai Patel settled in Nairobi, Kenya. There he spent the rest of his life working for the independence of Kenya. Jomo spent his time supporting Kenyatta without any greed or desire for a position higher than prime minister.

Manibhai Fulabhai Patel – Freedom Fighter

Born in 1910, he completed high school and graduated from Gujarat University. Filled with patriotism and inspired by the freedom struggle movement of Mahatma Gandhi, he joined the famous ‘Dandikuch’ and later went on to protest against the British, for which his family was jailed several times. He was awarded the prestigious honor ‘Swatantrata Senani’ (soldier for freedom) by the Government of Gujarat and the Prime Minister of India. He was involved in many honorary and voluntary activities in Bhadran – Gujarat. In addition, he held honorary positions in the Cooperative Bank, ‘Mitra Mandal’ Hospital and was a trustee of the Ranchhod Raiji Temple. He was also the founder of the Gymnasium.

Late Shri Chunnibhai F. Patel – Philanthropist

Born: 21 November 1912. Death: 29 April 1984. Simplicity and family values had a deep place in Chunnibhai Phoolabhai Patel. He was the younger of two sons and his family was always ready to help others. He had the spirit to fight against the British and got inspired by Gandhiji’s movement and joined ‘Dandikuch’. On protesting against the British, he left his studies and went to jail. He was released from jail after the reconciliation of the British with Gandhiji. He joined his father’s tobacco and ghee business. During World War II his father’s small business flourished and he began trading in tobacco. His clients included many famous names. He donated locally in Bhadran, across the state and also outside, especially Pragati Mandal of Bhadran is well aware of his appreciable financial help.

Shivabhai Ashabhai Patel – a man of vision

Born on 7 July 1899 at Dharmaj. Joined St. Xavier’s College of Economics and Business, Bombay. Inspired by Mahatma Gandhi’s movement in 1920-21, he became a freedom fighter along with his entire family. In 1921 he became minister of Borsad taluk and led the freedom struggle movement from the region. He and his family went to jail in this freedom movement.

After independence he worked as the ‘Sarpanch’ of Bhadran for many years and did many activities for the upliftment of the villages in the area. Shivbhai Bhadran Public and

He was the founder of several educational institutions including private schools, a gymnasium and an arts and science college. He was the president of ‘Pragati Mandal’ for many years.

Ambubhai Hirabhai Patel – Freedom Fighter

Born: 12 March 1919 in Karamsad, Died: 25 December 1977. At the age of 7, his love for Mahatma Gandhi started showing, by the age of 9, he was fully involved in the freedom movement of India. , He wrote slogans of independence (“Quit India”) on the walls in Bhadran, which can be seen even today. For this he had to go to jail 3 times. At the age of 23, he was sent to Africa where he again joined the independence movement known as the Mau movement. Where he learned to help the poor and needy.

Once he visited Machakos and saw how the local people were suffering without water. In Nairobi, Nee decided to collect donations from the people and build wells in Machakos Province.

He visited Bhadran in 1969 and saw that the people of Bhadran needed to know the history of Bhadran. He collected information from the people of Bhadran and started a monthly magazine called Bhadran Seva Sangh.

Jayendra Vaidya also got lathis in the freedom struggle.

The pillar standing at the village square is actually the memorial of martyr Ratilal Patel of Bhadran. British bullet pierced Ratilal.

Ambalal Patel

Madhu Ambalal Patel of Bhadran, who participated in the freedom movement, has kept the spirit of patriotism alive. There is patriotism among the villagers and the feeling towards the country among the people is still intact. At that time Bhadran was a big center of the freedom struggle. Meghji Pethraj of the freedom army used to come here.

The walls are painted, if slogans of freedom are written, they do not get erased, the village has preserved the memories of freedom, it has been preserved.

Madhubhai and his friends did the work of distributing pamphlets in the struggle. Jayendrabhai Vaidya of the village also participated in the freedom struggle and was beaten with sticks. In the revolution of 1942, Ratilal Patel of Bhadran village was martyred in Adas shootout. His mausoleum has been built at Tower Chowk in Bhadran village.

Shantaba Fighter

Shantaba was beaten with sticks in the freedom struggle as a child. In 1936, all the sisters used to go to the ferry every morning and evening. Distributing pamphlets. In a basket of vegetables, the leaves are hidden under the vegetables. The boys also used to make bombs. Shantaba spent 3 months in Yerwada jail. He was caught from Prabhatpheri and sentenced to 6 months imprisonment. Abandoned on the outbreak of the epidemic in the third month. They have already participated in the struggle with Gandhiji-Sardar and others. Many honors have also been received.

He went as a volunteer during Haripura Congress in 1938. They were doing the work of leading the trains. The flag should be on the vehicle. One vehicle was not flagged. Stop the car Congress President Subhash Chandra Bose was in the car. We told them that they will proceed only after flagging off the vehicle. So he allowed the car inside only after hoisting the flag on the car. But Subhash Babu did not consider it wrong at all.

Education

There are educational institutions for the development of children. There are schools here with facilities for all types of education till graduation. In which there are separate schools for boys and girls at primary level, Tulsibhai Bakorbhai Amin High School, Science and Commerce College, Computer Centre, Nursery to H.S.C. Are included. This also includes English medium schools. Classes, Gymnasium Center and Jethabhai Narayanbhai Patel, and Shambhuprasad Boarding House for out-of-town students. Apart from this, we have Kankuba Mahila Library, Maganbhai Kashibhai Patel Public Library and M.D. Along with this, there is also an industrial training center for women. Khakhar Children’s Library. All the different organizations are well managed by Pragati Mandal, Mitra Mandal, Nagrik Mandal etc.

Gaikwadi Village

During the reign of the Gaekwads, Maharaja Sayajirao used to come to Bhadran to rest when the Gaekwads were bored. When the British used to go to Shimla for holidays, Sayajirao Bhadran used to come occasionally to take leave. A statue of him stands in the courtyard of the Town Hall.

Bhadran was called Paris of Vadodara because of its beauty. Such lines have also been written about villages, such as Delhi, Chakravarti, Chittor, Garh Bhadran, Sheh Leuva, Sharkhand in Gujarat. Meaning: Mughals were playing in Delhi, Chakravarti emperors were ruling in Chittor, Patidars were babbling in Bhadran, towards whom no one could raise their eyes.

History

At one time it was called the Paris of Sayajirao State because of its prosperity and facilities.

Gaikwad had prepared facilities in the village. A town hall was built in 1917 at a cost of 20 thousand. Sewer line was provided in 1936-37. Apart from this, in 1946 the village also had its own power house and drinking water tank. There is a pillar with four lions built by Emperor Ashoka in Sarnath. Bhadran is one of the many such pillars.

Mohan-jo-dero type bricks were found during the excavation near Sakardas’s well. It is one of the old villages. The original name of the village was Bhulpuri after the name of Bhadrakali Matanana situated on the Malav lake of the village. It is believed that the downfall of Bhadran was due to corruption. He was at the forefront of progress in every field in the villages of Vadodara Raj. Bricks weighing 35 shares were coming out 20 feet below in Malav-Talav of the village. Vikram Singh was the first population of this village.

The month started on Vaishakh Sud 11 of 1232. The Patels developed this village in the 16th or 17th century. There has been talk of Patels here.

Some Leuva Patidars from Punjab came to Gujarat. He established 12 villages namely Nadiad, Vaso, Karamsad, Bhadran, Dharmaj, Sojitra etc. 6 villages are considered large and especially great. Sardar Patel’s father Jhaverbhai did not pay attention to farming, so the condition remained bad. But he was very independent and strict.

There lived two demons named Bhadrasur and Aghasur. He became very powerful after getting the boon of Mahadevji. People started getting angry. He defeated even the gods. Finally Bhadrakali and Ambaji Mataji appeared with the prayers of the deities. Both the powers together defeated the Asura brothers. Here both the mothers are seated in the same temple. Bhadran people are also courageous, brave and prosperous. The society of six villages of Bhadran in Britain is ‘Bhadran Bandhu Samaj’. ,

The Gaekwad Empire was given the nickname Paris by Maharaja Sayajirao Gaekwad III. Vallabhbhai Patel has called it the biggest village of India.

Sardar Patel

Bhadran is associated with Sardar Patel of nearby Karamsad. Journalist Hari Desai writes that Sardar Patel, a close disciple of Mahatma Gandhi, in 1938 as the president of the Vadodara Rajya Prajamandal, was attacked in his procession at Mandvi while attending the conference function at Bhadran. Similarly, in May 1939, a plan was made to attack Vallabhbhai in Bhavnagar. The attack took place but two Navanias were killed in the attack near the Nagina Masjid. He died trying to save Sardar. Nanabhai Bhatt was also seriously injured. Such attacks used to happen even before Sardar left for other programmes, but Sardar was not intimidated by it.

On July 18, 1948, Deputy Prime Minister and Home Minister Sardar Patel, along with his fellow minister Dr. In letters written to Syama Prasad Mukherjee and dated February 27, 1948 to Prime Minister Pandit Nehru, it was clearly stated that the RSS had no involvement in Gandhi’s assassination. The cloud of doubt over Mountbatten’s role is yet to clear.

On 8 November 1949, the Punjab High Court sentenced Nathuram Godse to death for the assassination of the Mahatma. Gandhiji’s two sons, Manilal and Ramdas, pleaded not to be executed, but Prime Minister Pandit Nehru, Deputy Prime Minister Sardar Patel and Governor General C. Rajagopalachari rejected it. Nathuram was hanged on 15 November 1949 in Ambala Central Jail. The All India Hindu Mahasabha celebrates 15 November every year as ‘Shaurya Diwas’ or ‘Sacrifice Day’ as well as ‘Deshbhakt’ Pt. Active in setting up Nathuram Godse’s temple and propagating his thoughts.

Vallabhbhai suffered a heart attack after Gandhiji’s death. He was constantly thinking of going to Bapu. Thereafter he did not stay at Jhaju and completed his duties including the Bhagirath task of integrating the princely states into India before leaving for Mota Gamtar on 15 December 1950.

Spiritual aspect

For religion there are temples of every religion like; Bhadrakali, Mahakali, Ambaji Khodiyar, Chamunda, Gayatri, Khaldevi, Ranchhodraiji, Neelkanth Mahadev, Baliyadev, Purushottam Bhagwan, Vaishnav Temple of Harkhaba, Ramji Temple, Masjid and Vadtal and Bochasanvasi Swaminarayan Temple, separate for men and women. Apart from this there are ashrams of Shrimad Rajchandra, Shri Madhavanandji, Shri Muktanandji, Shri Kupananda Swami, Shri Shanti Ashram and Sthanakvasi Upashraya. Here people enjoy and celebrate every religious occasion.

Dada Bhagwan

Bhadran is proud to be a holy city. It is the native village of the saint known as Dada Bhagwan (original name Ambalal Muljibhai Patel). That’s why his sentences are seen written on the walls at various places. Dada Bhagwan (Patel Ambalal) appears as a slogan of wisdom on every wall of Bhadran. Dada Bhagwan was brought up in this city. He studied many scriptures in detail. Looking for answers to questions. Like: ‘Who is running this universe?’ ‘Who is the doer?’ He attained enlightenment in June 1958 after a spontaneous experience at the Surat Railway Station. Answers to these questions and many more. He was able to establish a relationship with Sri Seemandhar Swami in the Mahavideh region. On the outskirts of Bhadran is the Dada Bhagwan Trimandir made of white marble.

Economy

The main economy of this village is agriculture. The main cash crop is tobacco, and tobacco processing is an important industry. Other crops with significant area are banana, rice, millet and to a lesser extent cotton. Bhadran is a rural financial center in Anand district. Banking and customer services are provided at Bank of Baroda, Dena Bank, People’s Co-op Bank, Mercantile Co-op Bank, Kheda-District Secondary Co-op Bank, Post Office, Credit and Consumer Co-operative Societies and Societies. , Service Cooperative Societies, and Milk Producers Cooperative Societies. Its strong cooperative banks have helped the region prosper and progress.

Neighborhoods

The neighborhoods are: Old Khadki No: 1 and 2, now Bhadra Chowk 1 and 2, Vantaa, Rana and Patel Street, Moti Chowk, Prajapatiwas, Dabhasi Maholo, Patvi Nagar, Jirawad, Kot Paliu, Darwaji Bhagol, Khardevi Road, Station Road. , Laxmikui, Vrajawas, Bhoivado (Alkapuri), Sona Tekri, Borsad Road, College Road, Limda Street, Dasbhai No Mahalo, Devidas No Tekro, Sattar House Floor, Subhash Chowk, Bhramoreya Kuwa, Wadi Palia, No.

Ani Khadki Wado, Mahadev Street, Royal Street, Navi Khadki, Bramhanni Wadi, Raikwad Street, Trivedi No Tekro, Pandya No Tekro, B. Azar, Vaniyawad, Kadi Paliu, Koli Paliu, Laldas Mahalo, Moti Khadki, Patvi Mahalo, Undu Paliu, Solidas no Mahalo, Kanji Bapu ni Khadki, Vahridas no Khadki, Vankar Vas, Harshad Pol, Police Line, Waghari Vas, Dada ni Khadki . , Nani Brahmpol, Sardar Awas, Ishwarkripa Society, Pratappura, Rawal Vas, Malek Vago, Rohit Vas, Harijan Vas, Rabari Dhi, Chauhan and Rathore.

Famous People of Bhadran

Charity and leadership of the Patels

According to the genealogy of Patels of seven cities published in 1925 AD, the first Patel named Anand came from Anklav in Samvat 1415 (1359 AD) and stayed here. Gradually their generations started living and settling with them as new Patels. In the eleventh generation of four brothers, Revandas and Dhanjibhai Moti, the eldest and number two respectively, started living in the Khadki block. The third and fourth numbers are known as Harkhjibhai and Manjibhai, the second division is called Nani Khadki. Along with the above, new Patels came from different places in Bhadran. Other communities came.

Patel families gave ornaments worth fifteen cents. They are no longer in this world. List:

Khushalji, Meghaji, Ramji, Lalluji, Narottamji, Purushottamji, Jhaverji, Hathiji, Natha Rakhi, Mulji Rakji, Lord Shiva, Parshottamji, Lord Sharam, Bhanuchandraji

PC Patel gave two valuable rooms near Model Cinema on Gandhi Road free of cost from 1968 to 1971 for the use of six rural Patidar Mandal offices. Later Lt. Madhubhai C Patel, Ex-Secretary (1969) offered a large underground room free of cost to run this office for many years. Lt. Madhubhai was also a freedom fighter, a staunch follower of Mahatma Gandhi and wore Khadi throughout his life.

Shivabhai Ashabhai Patel’s brother Heerabhai started a small scale cottage industry and material industry for women. Donated for another hospital. Maganbhai Shankarbhai Patel donated for the maternity home. Lallubhai Shah built a beautiful tower in the middle of the market. Since then till recent times, it has kept people conscious of time. Then only a few people were lucky enough to have a watch.

Lakshmi Kuina Naranbhai Zaverbhai Patel went to Africa in 1920, their son Hariharbhai was born in 1927, Naranbhai died two months before his birth. His mother Maniben returned to Bhadran in 1928 and lived there till her death in 1995. Hariharbhai moved to Mumbai at the age of 15, struggled throughout his life but gave good education to his four children.

On Station Road, a triple arch structure donated by Darwaji Bhagoal, Lt. Dehradun delights passersby. Recently Sarvashri Lt. Ramanbhai Patel (founder of Cadila) donated a large, beautiful triple arch to replace the pravarani (entrance gate) of Bhadran. As former President (1975; 1981) and Trustee of Chacha Gram Patidar Mandal, Ramanbhai was instrumental in developing multidimensional progressive social work reforms and bringing the Mandal to an advanced position.

He had the full support of Ratibhai Rambhai Patel and Madhubhai Chhotabhai Patel of Sojitra, Narenbhai Madhubhai Patel of Nadiad and Lt. Pramukhbhai Bhikhabhai Patel (known as Chief Engineer of Gujarat and former President, 1993-1994). Ramanbhai Charuthar served as a trustee of Vidya Mandal, Vallabh Vidyanagar. He has published a book titled “The Glorious Patidars of Maha Gujarat”. With this today’s youth gets acquainted with their great forefathers.

Cancer surgeon Devendra Patel

Hailing from a small farming village like Bhadran, Dr. Devendra Patel received advanced training in subjects like cancer from London and America and today the number of patients diagnosed and treated by him has crossed lakhs. Dr. Patel spoke to Jhelum Hardik about this rapidly spreading cancer-like disease.

First day of medical college and father’s death..! How was the journey of Dr. Patel who persevered even in such a difficult situation?

CB Patel

BBS Founder Member, Trustee and Community Leadership, Asian News and Media, Gujarat News UK including mentorship.

Dr.Jamandas C.Patel himself – Dr.J.C.Patel

Educated at Bombay University, Dr. J.C. Patel was an honorary doctor in several hospitals. He established the Diabetes Unit in KEM Hospital in 1959 and the Department of Hematology in 1965. He was a founding fellow of the National Academy of Medical Sciences in New Delhi in 1961 and a member of its council from 1973 to 1976. He held executive positions in the Association of Physicians of India and was a life member of the Association of Occupational Health, Indian Society of Hematology, Diabetic Association of India, Indian Medical Association and Bombay Hematology.

Ramanbhai Becharbhai Patel himself – Cadila Company – Entrepreneur

Ramanbhai B. Patel graduated from LM College of Pharmacy and dedicated his life to research. He built a small pharmaceutical company in Ahmedabad amidst many obstacles. The company, Cadila Laboratories, eventually became very successful and is now the sixth largest pharmaceutical group. The company is now Ramanbhai B. Patel’s son Pankajbhai runs it. Ramanbhai was an active member of several organizations such as the Indian Pharmaceutical Congress Association, the Pharmacy Council of India and the Gujarat State Pharmacy Council. He attended universities and

Promoted pharmaceutical education all over Gujarat by giving lectures. He has received several awards including the ‘Eminent Pharmacist’ Award and Gujarat Businessman Award by the Gujarat Chamber of Commerce and Industry.

Vasudevbhai Tulsibhai Patel

Bhadran as a village will always be proud and grateful for his excellent work and his dedication to change the lives of many people through his life time work.

Vasudevbhai Patel was a respected member of Bhadran and has given his full dedication in building and renovating various buildings and improving the general living, education, health and leisure facilities for all the residents of Bhadran.

Born in Bhadran in 1934, he did most of his early education in the town of Bhadran, he qualified as a civil construction engineer in 1959 and practiced in Uganda for several years before moving to London, where he became a chartered engineer in 1968. Went.

He raised both his funds. Bhadran continued to exercise foresight in the design of the construction and renovation of the well during his retirement.

With the additional support of many generous donors from around the world, several projects were completed within Bhadran, which are also meeting basic needs like water supply for the people of Bhadran.

He continuously spread awareness with the help of Bhadran Samaj of BBS UK and USA. Bhadran as a village will always be proud and grateful for his excellent work and his dedication to change the lives of many people through his life time work.

Rasikbhai Manibhai Patel

Engaged in humanitarian and charitable work with long-term personal interest and genuine commitments. Did humanitarian work for various medical camps.

Vinodbhai Dyabhai Patel

personal experience. A charitable heart with kindness and commitments. Humanitarian work for various medical camps.

Manubhai Ishwarbhai Patel

Born: 18 March 1918, Died: 14 December 2002. A highly educated person who completed his primary and secondary education in Bhadran, then B.Sc. Completed. with Chemistry in Pune. After completing his education he moved to Kenya where he joined Meghaji Pethraj & Co. as a chemist, he also gained experience in administration and marketing, then he joined Total Oil Company and became Total House .

He later started his own business under the name and style of “Antifriction Bearing Company” under Japanese collaboration. Branches were also established in Bombay and Bharuch.

Remembering his past experiences and the benefits derived from education, he generously donated money for educational purposes and helped establish the “English Medium School at Bhadaran”.

Doctor. P.C.Patel – Infrastructure

From 1968 to 1971, he gave two valuable rooms near Model Cinema on Gandhi Road to the Chaghagam Patidar Mandal free of cost for use as offices.

Madhubhai C. Patel – Infrastructure

Former Secretary of Six Village Patidar Mandals (1969) offered a large underground room free of cost to run the Mandal for several years after 1971. He was also a freedom fighter and a staunch follower of Mahatma Gandhi; He wore Khadi throughout his life and donated for the wonderful Davrajo Bhagol Bhawan on Station Road. BBS UK took a liking to this building and adopted it as their official logo.

Lallubhai Shah – Infrastructure

A beautiful bell tower was built in the middle of the market, which still tells the time to the people!

Hirabhai Ashabhai Patel – Health

Brother of Shivbhai Ashabhai Patel. Donated to Small Home Industries and General Hospital for Women

Maganbhai Shakarbhai Patel – Health

Donated to maternity home.

Education

Maganbhai Vajbhai Patel

Respectively donated to the General Library, Children’s Library and Women’s Library.

Jethabhai Patel – Health and Wellness

Donated for the gymnasium.

Tulsi Bhai Nakorbhai Amin – Education

Donated for children’s nurseries and girls’ and boys’ high schools.

Chunnibhai Fulabhai Patel – Education

Manibhai Phoolbhai Patel

Chaturbhai Kashbhai Patel

Orbhai Motibhai Patel

A generous donation to the College of Arts and Sciences in 1964.

Rambhai Ambalal Patel – Education

A donation of Rs 15 lakh was made to the commerce college in his name.

Ambalal Muljibhai Patel (Dada Bhagwan) – spiritual leader

Born: 8 November 1908, Died: 2 January 1988

In recent years, many more politicians have been supporters of large-scale charity or humanitarian work. If you have any other Bhadran personality who have done great things with leadership,commitment,philanthropy in any walk of life across the world. (Google Translate from Gujarati)[:hn]अहमदाबाद, 25 जून 2023

12 हजार की आबादी वाला गुजरात के आनंद जिले के बोरसाद तालुका का भादरण  गांव स्वच्छ गांव के नाम से जाना जाता है। आनंद के बोरसाद तालुका के भादरण गांव में एनआरआई की संख्या सबसे अधिक है। कुल क्षेत्रफल लगभग 5 वर्ग किलोमीटर है। यह गांव माही नदी के उपजाऊ मैदान पर स्थित है, माही नदी के मुहाने से 10 किमी उत्तर में जहां यह खंभात की खाड़ी से मिलती है। गांव की साफ-सफाई पूरे गुजरात में सबसे अच्छी है। आजादी से पहले गुजरात के गांवों में सबसे पहले सीवर डाले गए थे। 40 से अधिक वर्षों से सफाई मिशन का पूर्ण समर्थन करते हुए, हर दिन सफाईकर्मियों द्वारा सफाई और स्वच्छता की जाती है। नागिन बापू द्वारा लागू किया गया था। ग्राम पंचायत को स्वच्छता के लिए तीन से अधिक पुरस्कार मिल चुके हैं।

सभी मार्ग पक्की सड़कें हैं। फुटपाथों पर ब्लॉक लगा दिए गए हैं। गांव में कहीं भी कूड़ा-कचरा का ढेर नहीं है। पूरा गांव धूल मुक्त है। जरा सी भी धूल नजर नहीं आती। ग्राम पंचायत द्वारा आय का 50 प्रतिशत भाग स्वच्छता पर व्यय किया जाता है। पंचायत के 25 सफाईकर्मी प्रतिदिन गांव की सफाई करते हैं। गांव में साफ-सफाई के लिए 3000 कूड़ादान घर-घर दिए गए हैं। स्वच्छता बनाये रखने के लिए आधुनिक तकनीक का प्रयोग किया जाता है।

गांव में सार्वजनिक स्थान पर गंदगी करने वालों से 100 रुपये जुर्माना वसूलने का नियम है। अभी तक किसी पर जुर्माना नहीं लगाया गया है। गांव के लोग साफ-सफाई को अपनी जिम्मेदारी मानते हैं। पंचायत के 25 सफाई कर्मियों की उपस्थिति के लिए पंचायत में एक इलेक्ट्रिक मशीन लगायी गयी है।

कीचड़ ही कीचड़, अच्छे पानी का पोखर भी नजर नहीं आएगा। सड़क पर कूड़ा-कचरा गंदगी या धूल भी नहीं है। स्वच्छता विरासत में मिली है। बोरसाद तालुका के भादरण  गांव में 23 वार्ड हैं और आबादी 12 हजार है।

भादरण  को स्वच्छ एवं स्वस्थ गांव के लिए 2.70 लाख रुपये और स्वर्णिम गांव के लिए 4 लाख रुपये मिले हैं।

प्रतिदिन 8 से 10 ट्रैक्टर कूड़ा लादकर गांव के बाहर आवंटित भूमि पर निस्तारित किया जाता है। सफाई के लिए सरकार से मिली पुरस्कार राशि से जेटिंग मशीन किराये पर लेकर नाले की सफाई करायी गयी। गांव में कोई कूड़ादान नहीं है। दिन में दो बार घर-घर से कूड़ा एकत्र कर उसका उचित निस्तारण किया जाता है। भादरण  को स्वच्छ एवं स्वस्थ गांव के लिए 2.70 लाख रुपये और स्वर्णिम गांव के लिए 4 लाख रुपये मिले हैं। सीवेज पानी को अभी भी पंपिंग मशीनों द्वारा फ़िल्टर और निपटान किया जाता है।

बिना सरकारी मदद के सुविधा

भदारण में वर्षों से भूमिगत नालियाँ हैं।

दो करोड़ रुपये की लागत से पूरे गांव में पेवर ब्लॉक बिछाकर गांव को धूल मुक्त बनाया गया है। ग्रामीणों के पैसे से पेवर ब्लॉक लगाया गया है। सरकारी अनुदान का उपयोग नहीं किया जाता। बस स्टैंड का निर्माण भी गांव के ही यूके स्थित एनआरआई परिवार ने कराया था। गाँव के नगीनभाई मणिभाई पटेल (बापू) एसटी निगम में एक अधिकारी के रूप में कार्यरत थे और उन्होंने उनकी याद में एक बस-स्टैंड बनाया था।

प्रत्येक सड़क-नाली को सीमेंट या डामर से पक्का किया गया है। किसी भी छोटी सड़क से मुख्य सड़क तक पहुंचा जा सकता है। भादरण  बैंक 100 वर्ष से अधिक पुराना है। गांव के गायकवाड़ी पुराने घर हैं। जो गांव की खूबसूरती में चार चांद लगा देता है। कलात्मक निर्माण और नक्काशीदार लकड़ी वाले घरों को संरक्षित किया गया है। एक समय में गांव में 125 एसटी बसें आती थीं। अब कम आता है। यहां कॉलेज, स्कूल, अस्पताल, मंदिर, आश्रम, सहकारी समितियां, शॉपिंग सेंटर, ग्राम पंचायतें, पानी की टंकियां आदि हैं।

भादरण  रेलवे स्टेशन जितना खूबसूरत दिखता है उतना उपयोगी नहीं है। किसी फिल्म के सेट की तरह खूबसूरत दिखने वाला यह रेलवे स्टेशन काफी खाली दिखता है, क्योंकि यहां पूरे दिन में केवल एक ही ट्रेन आती है। यहां की रेलवे नैरो गेज है, इसलिए यहां अब आधुनिक ट्रेनें नहीं आ सकतीं। 1922 में शुरू हुई ये ट्रेन अब अपने आखिरी सफर पर है।

भारत की आजादी से पहले जल आपूर्ति की व्यवस्था थी। गायकवाड़ नैरो गेज रेलवे यहां से वासो तक चलती है। वही बड़ा टाउन हॉल, जो एक बड़ी झील के किनारे एक खूबसूरत बगीचे से घिरा हुआ था, अब ग्राम पंचायत के स्वामित्व में है।

गुजरात को सबसे पहले जल निकासी व्यवस्था का सौभाग्य प्राप्त हुआ। जबकि अधिकांश अन्य कस्बों ने कभी सपने में भी नहीं सोचा था कि ऐसी कोई चीज़ कभी अस्तित्व में होगी। आसपास के लोग सरकारी अस्पताल में इलाज करा रहे थे। यह अब भादरण  मित्रमंडल (मुंबई-संचालित) द्वारा चलाया जाता है। इसे एक छोटे लेकिन मॉडल अस्पताल में बदल दिया गया है। इसका श्रेय स्वर्गीय डॉ। जमनादास पटेल को जाता है। पशुओं के लिए पशु चिकित्सालय भी है।

सामाजिक गतिविधियों के लिए स्थानों में गेस्ट हाउस, आरामगृह, नानी खड़की धर्मशाला, ब्राह्मण वाडी, भद्रकाली माताजी की वाडी और अन्नक्षेत्र में टाउन हॉल और सेंट्रल हॉल शामिल हैं।

भादरण  में नेता स्मारक हैं। यहां सयाजीराव गायकवाड़, महात्मा गांधी, सरदार वल्लभभाई पटेल, शिवाभाई आशाभाई पटेल, मनुभाई मेहता (दीवान) और अदास स्टेशन पर गोलीबारी में शहीद हुए रतिलाल पटेल की मूर्तियां हैं। वह स्वतंत्रता आंदोलन के पत्रक बांटने वाले एक गुप्त एजेंट थे।

नया काम

यहां एक अंग्रेजी माध्यम स्कूल के साथ-साथ एक कंप्यूटर सेंटर, श्मशान, अवकाश केंद्र, स्वास्थ्य केंद्र भी है। बोर्डिंग हाउस, वर्षा जल निकासी योजना, टाउन हॉल का नवीनीकरण, सीवरेज योजना, बच्चों का खेल पार्क। मौजूदा अस्पताल का आधुनिकीकरण, शहर की सभी सड़कों का कंक्रीट या डामर से नवीनीकरण।

विदेशी गुजराती

पंद्रह हजार की आबादी वाले भादरण  निवासी अमेरिका और इंग्लैंड में भी बड़ी संख्या में हैं।

पंचायतों के साथ-साथ विदेशों में रहने वाले गुजरातियों ने विकास में बहुत योगदान दिया है। भादरण  के कई लोग अमेरिका और लंदन में हैं। वतन पर आकर कर्ज चुकाता है। गांव में शायद ही कोई घर हो, जिस घर का कोई सदस्य विदेश में न रहता हो। गांव के चार हजार लोग अमेरिका, इंग्लैंड समेत कई देशों में रहते हैं। अमेरिका के न्यू जर्सी में भादरण गर ग्राउंड हो चुका है। मुंबई में भादरण गर है। दिसंबर के महीने में एनआरआई भादरण  में इकट्ठा होते हैं और भादरण  दिवस मनाते हैं। भादरण  गांव को कभी ‘पेरिस का बच्चा’ कहा जाता था।

गांव की आधी आबादी विदेश में रहती है। नये निर्माण गांव की समृद्धि को दर्शाते हैं। कुछ क्षेत्र ऐसे दिखते हैं जैसे आप किसी अमेरिकी गाँव से गुजर रहे हों।

आज़ादी के नारे

जो नारे साल 1942 में हिंदुस्तान को आजाद कराने के लिए लड़ी गई आजादी की लड़ाई में लिखे गए थे। ‘भारत छोड़ो’, ‘करेंगे या मेरेंगे’, ‘अंगरेजो दगड़ू जाओ’, ‘स्वराज मेरा जन्मसिद्ध अधिकार है’, ‘वापस जाओ’… जैसे नारे भादरण  के तलवार सेनानियों ने दीवारों पर उकेरे थे। 8 दशक बाद भी भादरण  की दीवारों से वो संदेश नहीं गए हैं। गुजरात के भादरण  गांव की दीवारों पर लिखे ये सूत्र आज भी यहां मौजूद हैं। भारत की आजादी के समय लिखे गए इन नारों को लोगों ने कॉलेज रोड पर वाडी फिलाया, पोस्ट ऑफिस के पास और अन्य स्थानों पर संरक्षित करके रखा है।

आज भी इनमें से कई सूत्र दीवारों पर संरक्षित हैं। यह 1942 से आज़ादी के बीच की अवधि में लिखा गया था। कॉलेज रोड के एक घर में पांच-छह जगहों पर नारे और लिखावटें देखी जा सकती हैं। मकानों के मालिक बदल गए हैं। कुछ मकान मालिक विदेश में रहते हैं। गौरव इतिहास के महत्व से परिचित है। दीवारों पर नारे नहीं, जीवंत इतिहास है।

स्वतंत्रता संग्राम में भादरण  का योगदान महत्वपूर्ण रहा है। स्वतंत्रता की भावना जगाने वाले सूत्र, लेख, नारे आज भी भादरण  की दीवारों पर पढ़े जा सकते हैं। काली इबारत थोड़ी धुंधली होती है, कभी-कभी मिट जाती है।

काले रंग से लिखे नारे बेहद ठोस हैं। उखाड़ा नहीं गया। दीर्घकालिक प्रतिधारण के लिए देखभाल आवश्यक है। सूत्र के ऊपर कांच का फ्रेम लगाना चाहिए।

लड़ाई का केंद्र

स्वतंत्रता आंदोलन के दौरान बच्चों ने स्कूल छोड़ दिया। सुबह-शाम जुलूस निकलते हैं। पर्चे बाँट रहे हैं। दीवारों पर नारे लिखे गए। ऐसे ही कुछ सूत्र जयेंद्र दादा ने लिखे थे। गुलाम भारत के इतिहास की ओर ले जाता है। भादरण  पर अंग्रेजों की पैनी नजर थी। जैसे ही पता चला कि यहां जुलूस निकलने वाला है, सरकार ने तुरंत भादरण  में सैनिक भेज दिये। सैनिक सिख थे और खेलों के शौकीन थे। शाम को गाँव के युवाओं ने सिपाहियों के साथ हॉकी मैच खेला और फिर सुबह जब उन्हीं गाँववालों ने जुलूस निकाला तो सिपाहियों ने लाठियाँ बरसाईं।

लेफ्टिनेंट शिवाभाई आशाभाई पटेल महात्मा गांधी के अनुयायी और स्वतंत्रता सेनानी आंदोलन के दौरान एक प्रमुख नेता थे। आजादी के बाद वह विधायक बने। उन्होंने ग्राम पंचायत और प्रगति मंडल के अध्यक्ष के रूप में कार्य किया। उनके साथ प्रगति मंडल के दो अन्य नेता सोमाभाई चतुरभाई पटेल और दहयाभाई मथुरभाई पटेल भी थे।

आजादी के बाद दूसरे स्वतंत्रता सेनानी अम्बुभाई हरिभाई पटेल केन्या के नैरोबी में बस गये। वहां उन्होंने अपना शेष जीवन केन्या की स्वतंत्रता के लिए काम करते हुए बिताया। जोमो ने बिना किसी लालच या प्रधानमंत्री से ऊंचे पद की चाहत के केन्याता का समर्थन करने में अपना समय बिताया।

मणिभाई फुलाभाई पटेल – स्वतंत्रता सेनानी

1910 में जन्मे, उन्होंने हाई स्कूल की पढ़ाई पूरी की और गुजरात विश्वविद्यालय से स्नातक की उपाधि प्राप्त की। देशभक्ति से परिपूर्ण और महात्मा गांधी के स्वतंत्रता संग्राम आंदोलन से प्रेरित होकर, वह प्रसिद्ध ‘दांडीकुच’ में शामिल हो गए और बाद में अंग्रेजों के खिलाफ विरोध प्रदर्शन करने लगे, जहां विरोध में उनके परिवार को कई बार जेल जाना पड़ा। उन्हें गुजरात सरकार और भारत के प्रधान मंत्री द्वारा प्रतिष्ठित सम्मान ‘स्वतंत्रता सेनानी’ (स्वतंत्रता के लिए सैनिक) से सम्मानित किया गया था। वह भादरण  – गुजरात में कई मानद और स्वैच्छिक गतिविधियों में शामिल थे। इसके अलावा, उन्होंने सहकारी बैंक, ‘मित्र मंडल’ अस्पताल में मानद पदों पर कार्य किया और रणछोड़ रायजी मंदिर के ट्रस्टी थे। वह जिम्नेजियम के संस्थापक भी थे।

स्वर्गीय श्री चुन्नीभाई एफ. पटेल – परोपकारी

जन्म: 21 नवंबर 1912। मृत्यु: 29 अप्रैल 1984। चुन्नीभाई फूलाभाई पटेल में सादगी और पारिवारिक मूल्यों का गहरा स्थान था। वह दो बेटों में छोटे थे और उनका परिवार हमेशा दूसरों की मदद के लिए तैयार रहता था। उनमें अंग्रेजों के खिलाफ लड़ने का जज्बा था और वे गांधीजी के आंदोलन से प्रेरित होकर ‘दांडीकुच’ में शामिल हो गये। अंग्रेजों के खिलाफ विरोध करने पर उन्होंने अपनी पढ़ाई छोड़ दी और जेल चले गये। गांधीजी के साथ अंग्रेजों की सुलह के बाद उन्हें जेल से रिहा कर दिया गया। वह अपने पिता के तम्बाकू और घी के व्यवसाय से जुड़ गये। द्वितीय विश्व युद्ध के दौरान उनके पिता का छोटा व्यवसाय फला-फूला और उन्होंने तंबाकू का व्यापार करना शुरू कर दिया। उनके ग्राहकों में कई मशहूर नाम शामिल थे। उन्होंने भादरण  में स्थानीय स्तर पर, राज्य भर में और बाहर भी दान दिया, विशेषकर भादरण  का प्रगति मंडल उनकी सराहनीय वित्तीय मदद से अच्छी तरह परिचित है।

शिवाभाई आशाभाई पटेल – एक दूरदर्शी व्यक्ति

7 जुलाई 1899 को धर्मज में जन्म। सेंट जेवियर्स कॉलेज ऑफ इकोनॉमिक्स एंड बिजनेस, बॉम्बे में शामिल हुए। 1920-21 में महात्मा गांधी के आंदोलन से प्रेरित होकर वे अपने पूरे परिवार सहित स्वतंत्रता सेनानी बन गये। 1921 में वे बोरसाद तालुक के मंत्री बने और क्षेत्र से स्वतंत्रता संग्राम आंदोलन का नेतृत्व किया। इस स्वतंत्रता आन्दोलन में वे और उनका परिवार जेल गये।

आजादी के बाद उन्होंने कई वर्षों तक भादरण  के ‘सरपंच’ के रूप में काम किया और क्षेत्र के गांवों के उत्थान के लिए कई गतिविधियां कीं। शिवभाई भादरण  सार्वजनिक और निजी स्कूलों, एक व्यायामशाला और एक कला और विज्ञान महाविद्यालय सहित कई शैक्षणिक संस्थानों के संस्थापक थे। वे कई वर्षों तक ‘प्रगति मंडल’ के अध्यक्ष रहे।

अंबुभाई हीराभाई पटेल – स्वतंत्रता सेनानी

जन्म: 12 मार्च 1919 करमसद में, मृत्यु: 25 दिसंबर 1977। 7 साल की उम्र में महात्मा गांधी के प्रति उनका प्रेम झलकने लगा, 9 साल की उम्र तक वे भारत के स्वतंत्रता आंदोलन में पूरी तरह से शामिल हो गए। . उन्होंने भादरण  में दीवारों पर आज़ादी के नारे (“भारत छोड़ो”) लिखे, जिन्हें आज भी देखा जा सकता है। इसके लिए उन्हें 3 बार जेल जाना पड़ा। 23 साल की उम्र में उन्हें अफ्रीका भेजा गया जहां वे फिर से स्वतंत्रता आंदोलन में शामिल हो गए जिसे मऊ आंदोलन कहा जाता है। जहां उन्होंने गरीबों और जरूरतमंदों की मदद करना सीखा।

एक बार उन्होंने मचाकोस का दौरा किया और देखा कि स्थानीय लोग पानी के बिना कैसे पीड़ित थे। नैरोबी में, नी ने लोगों से दान इकट्ठा करने और मचाकोस प्रांत में कुएं बनाने का फैसला किया।

उन्होंने 1969 में भादरण  का दौरा किया और देखा कि भादरण  के लोगों को भादरण  का इतिहास जानने की जरूरत है। उन्होंने भादरण  के लोगों से जानकारी एकत्र की और भादरण  सेवा संघ नामक एक मासिक पत्रिका शुरू की।

जयेन्द्र वैद्य ने स्वतंत्रता संग्राम में लाठियाँ भी खाईं।

गांव के चौराहे पर खड़ा स्तंभ वास्तव में भादरण  के शहीद रतिलाल पटेल का स्मारक है। अंग्रेजों की गोली रतिलाल को छलनी कर गई।

अम्बालाल पटेल

स्वतंत्रता आंदोलन में भाग लेने वाले भादरण  के मधु अंबालाल पटेल ने देशभक्ति की भावना को जिंदा रखा है। ग्रामीणों में देशभक्ति है और लोगों में देश के प्रति भावना आज भी कायम है। उस समय भादरण  स्वतंत्रता संग्राम का एक बड़ा केंद्र था। स्वतंत्रता सेना के मेघजी पेथराज यहां आते थे।

दीवारों पर रंगे जाते हैं, आजादी के नारे लिखे होते हैं तो मिटते नहीं, गांव ने संजो रखी है आजादी की यादें इसे संरक्षित किया गया है।

मधुभाई और उनके दोस्तों ने संघर्ष में पर्चे बांटने का काम किया। गाँव के जयेन्द्रभाई वैद्य ने भी स्वतंत्रता संग्राम में भाग लिया और लाठियाँ खाईं। 1942 की क्रांति में भादरान गांव के रतिलाल पटेल अदास गोलीकांड में शहीद हो गए थे। उनकी समाधि भादरण  गांव के टावर चौक पर बनाई गई है।

शांताबा सेनानी

शांताबा ने बचपन में स्वतंत्रता संग्राम में लाठियाँ खाईं। 1936 में सभी बहनें सुबह-शाम फेरी पर जाती थीं। पर्चे बाँट रहे हैं। सब्जियों की एक टोकरी में, सब्जियों के नीचे पत्ते छिपे होते हैं। लड़के बम भी बनाते थे। शांताबा ने यरवदा जेल में 3 महीने बिताए। उन्हें प्रभातफेरी से पकड़ लिया गया और 6 महीने की कैद की सजा दी गई। तीसरे महीने महामारी फैलने पर छोड़ दिया गया। वे पहले ही गांधीजी-सरदार और अन्य लोगों के साथ संघर्ष में भाग ले चुके हैं। कई सम्मान भी मिले हैं।

वे 1938 में हरिपुरा कांग्रेस के दौरान एक स्वयंसेवक के रूप में गये। वे गाड़ियों का नेतृत्व करने का काम कर रहे थे। वाहन पर झंडा लगा होना चाहिए। एक वाहन पर झंडा नहीं लगा था। कार रोको। कार में कांग्रेस अध्यक्ष सुभाष चंद्र बोस थे। हमने उनसे कहा कि वे वाहन को हरी झंडी दिखाने के बाद ही आगे बढ़ेंगे। इसलिए उन्होंने कार पर झंडा फहराने के बाद ही कार को अंदर जाने दिया। लेकिन सुभाष बाबू ने इसे बिल्कुल भी गलत नहीं माना।

शिक्षा

बच्चों के विकास के लिए शिक्षण संस्थान हैं। यहां ग्रेजुएशन तक हर तरह की शिक्षा की सुविधा वाले स्कूल हैं। जिसमें प्राथमिक स्तर पर लड़कों और लड़कियों के लिए अलग-अलग स्कूल, तुलसीभाई बकोरभाई अमीन हाई स्कूल, साइंस और कॉमर्स कॉलेज, कंप्यूटर सेंटर, नर्सरी से एच।एस।सी। शामिल हैं। इसमें अंग्रेजी माध्यम के स्कूल भी शामिल हैं। शहर से बाहर के छात्रों के लिए कक्षाएं, व्यायामशाला केंद्र और जेठाभाई नारायणभाई पटेल, और शंभूप्रसाद बोर्डिंग हाउस। इसके अलावा, हमारे पास कंकुबा महिला पुस्तकालय, मगनभाई काशीभाई पटेल सार्वजनिक पुस्तकालय और एम.डी. के साथ-साथ महिलाओं के लिए औद्योगिक प्रशिक्षण केंद्र भी है। खाखर चिल्ड्रेन लाइब्रेरी। सभी विभिन्न संगठनों को प्रगति मंडल, मित्र मंडल, नागरिक मंडल आदि द्वारा अच्छी तरह से प्रबंधित किया जाता है।

गायकवाड़ी गांव

गायकवाड़ के शासनकाल के दौरान, जब गायकवाड़ ऊब जाते थे तो महाराजा सयाजीराव भादरण  में आराम करने आते थे। जब अंग्रेज छुट्टियों के लिए शिमला जाते थे तो सयाजीराव भादरण  कभी-कभार छुट्टी लेने आते थे। उनकी एक मूर्ति टाउन हॉल के प्रांगण में खड़ी है।

भादरण  को इसकी सुंदरता के कारण वडोदरा का पेरिस कहा जाता था। ऐसी पंक्तियाँ गाँवों के बारे में भी लिखी गई हैं, जैसे दिल्ली, चक्रवर्ती, चित्तौड़, गढ़ भादरण , शेह लेउवा, गुजरात में शारखंड। भावार्थ: दिल्ली में मुगलों की डुगडुगी बज रही थी, चित्तौड़ में चक्रवर्ती सम्राटों का शासन था, भादराण में पाटीदार बड़बड़ा रहे थे, जिनकी ओर कोई आंख उठाकर नहीं देख सकता था।

इतिहास

एक समय इसकी समृद्धि और सुविधाओं के कारण इसे सयाजीराव राज्य का पेरिस कहा जाता था।

गायकवाड़ ने गांव में सुविधाएं तैयार की थीं। 1917 में 20 हजार की लागत से एक टाउन हॉल बनाया गया था। 1936-37 में सीवर लाइन उपलब्ध कराई गई थी। इसके अलावा 1946 में गांव का अपना बिजलीघर और पीने के पानी का टैंक भी था। सारनाथ में सम्राट अशोक द्वारा बनवाया गया चार सिंहों वाला एक स्तंभ है। ऐसे अनेक स्तंभों में से एक स्थान है भादरण ।

सकरदास के कुएं के पास खुदाई के दौरान मोहन-जो-डेरो किस्म की ईंटें मिलीं। यह पुराने गांवों में से एक है। गांव का मूल नाम गांव की मालव झील पर स्थित भद्रकाली मटानाना के नाम पर भुलपुरी था। माना जाता है कि भादरण  का पतन भ्रष्टाचार के कारण हुआ। वडोदरा राज के गांवों में वे हर क्षेत्र में प्रगति में सबसे आगे थे। गांव के मालव-तालाव में 20 फीट नीचे 35 शेयर वजनी ईंटें निकल रही थीं। इस गांव की पहली आबादी विक्रम संवत 1232 के वैशाख सुद 11 को शुरू हुई थी। 16वीं या 17वीं सदी में पटेलों ने इस गांव का विकास किया। यहां पटेलों की बात होती रही है।

पंजाब से कुछ लेउवा पाटीदार गुजरात आये। उन्होंने नडियाद, वासो, करमसद, भादरण , धर्मज, सोजित्रा आदि 12 गांव बसाए। 6 गाँव बड़े और विशेष रूप से महान माने जाते हैं। सरदार पटेल के पिता झवेरभाई खेती की ओर ध्यान नहीं देते थे इसलिए हालत ख़राब बनी रही। लेकिन वह बहुत स्वतंत्र स्वभाव और सख्त स्वभाव के थे।

वहां भद्रासुर और अघासुर नाम के दो दैत्य रहते थे। महादेवजी का वरदान पाकर वह अत्यंत शक्तिशाली हो गया। लोग नाराज होने लगे। उसने देवताओं को भी परास्त कर दिया। अंततः देवताओं की प्रार्थना से भद्रकाली और अम्बाजी माताजी प्रकट हुईं। दोनों शक्तियों ने मिलकर असुर भाइयों को परास्त कर दिया किया यहां दोनों माताएं एक ही मंदिर में विराजमान हैं। भादरण  लोग साहसी, बहादुर और समृद्ध भी होते हैं। ब्रिटेन में भादरण  के छह गांवों का समाज ‘भादरण  बंधु समाज’ है। .

गायकवाड़ साम्राज्य को महाराजा सयाजीराव गायकवाड़ तृतीय द्वारा पेरिस उपनाम दिया गया था। वल्लभभाई पटेल ने इसे भारत का सबसे बड़ा गाँव कहा है।

सरदार पटेल

भादरण  पास के करमसद के सरदार पटेल से जुड़ा है। पत्रकार हरि देसाई लिखते हैं कि महात्मा गांधी के करीबी शिष्य सरदार पटेल पर 1938 में वडोदरा राज्य प्रजामंडल के अध्यक्ष के रूप में भादरण  में सम्मेलन समारोह में भाग लेने के दौरान उनके जुलूस पर मांडवी में हमला किया गया था। इसी प्रकार मई 1939 में भावनगर में वल्लभभाई पर आक्रमण की योजना बनी। हमला तो हुआ लेकिन नगीना मस्जिद के पास हुए हमले में दो नवानिया मारे गए। सरदार को बचाने की कोशिश में उसकी मौत हो गई। नानाभाई भट्ट भी गंभीर रूप से घायल हो गये। सरदार के दूसरे कार्यक्रमों में जाने से पहले भी ऐसे हमले होते रहते थे, लेकिन सरदार इससे डरते नहीं थे।

18 जुलाई 1948 को उपप्रधानमंत्री एवं गृह मंत्री सरदार पटेल ने अपने साथी मंत्री डाॅ. श्यामाप्रसाद मुखर्जी को लिखे गए और 27 फरवरी, 1948 को प्रधान मंत्री पंडित नेहरू को लिखे गए पत्रों में स्पष्ट रूप से कहा गया था कि गांधी की हत्या में आरएसएस की कोई भागीदारी नहीं थी। माउंटबेटन की भूमिका पर संदेह के बादल अभी छंटे नहीं हैं।

8 नवंबर, 1949 को पंजाब उच्च न्यायालय ने महात्मा की हत्या के लिए नाथूराम गोडसे को मौत की सजा सुनाई। गांधीजी के दो बेटों, मणिलाल और रामदास ने फाँसी न दिए जाने की गुहार लगाई, लेकिन प्रधान मंत्री पंडित नेहरू, उप प्रधान मंत्री सरदार पटेल और गवर्नर जनरल सी। राजगोपालाचारी ने इसे खारिज कर दिया। नाथूराम को 15 नवंबर 1949 को अंबाला सेंट्रल जेल में फांसी दे दी गई। अखिल भारतीय हिंदू महासभा हर साल 15 नवंबर को ‘शौर्य दिवस’ या ‘बलिदान दिवस’ के साथ-साथ ‘देशभक्त’ पंडित के रूप में मनाती है। नाथूराम गोडसे के मंदिर स्थापित करने और उनके विचारों के प्रचार-प्रसार में सक्रिय।

गांधीजी की मृत्यु के बाद वल्लभभाई को दिल का दौरा पड़ा। वह लगातार बापू के पास जाने के बारे में सोच रहा था। इसके बाद वे झाजू में नहीं रहे और 15 दिसंबर, 1950 को मोटा गमतार के लिए प्रस्थान करने से पहले देशी रियासतों को भारत में मिलाने के भागीरथ कार्य सहित अपने कर्तव्यों को पूरा किया।

आध्यात्मिक पहलू

धर्म के लिए हर धर्म के मंदिर हैं जैसे; भद्रकाली, महाकाली, अंबाजी खोडियार, चामुंडा, गायत्री, खलदेवी, रणछोड़रायजी, नीलकंठ महादेव, बलियादेव, पुरूषोत्तम भगवान, हरखाबा का वैष्णव मंदिर, रामजी मंदिर, मस्जिद और वडताल और बोचासनवासी स्वामीनारायण मंदिर, पुरुषों और महिलाओं के लिए अलग-अलग। इसके अलावा श्रीमद राजचंद्र, श्री माधवानंदजी, श्री मुक्तानंदजी, श्री कुपानंद स्वामी, श्री शांति आश्रम और स्थानकवासी उपाश्रय के आश्रम भी हैं। यहां लोग हर धार्मिक अवसर का आनंद लेते हैं और जश्न मनाते हैं।

दादा भगवान

भादरण  को एक पवित्र शहर होने पर गर्व है। यह संत का पैतृक गांव है जिसे दादा भगवान (मूल नाम अंबालाल मूलजीभाई पटेल) के नाम से जाना जाता है। तभी तो दीवारों पर जगह-जगह उनके वाक्य लिखे नजर आते हैं। दादा भगवान (पटेल अम्बालाल) भादराण की हर दीवार पर ज्ञान के नारे के रूप में नजर आते हैं। दादा भगवान का पालन-पोषण इसी शहर में हुआ था। उन्होंने अनेक शास्त्रों का विस्तार से अध्ययन किया। सवालों के जवाब तलाश रहे हैं। जैसे: ‘इस ब्रह्माण्ड को कौन चला रहा है?’ ‘कर्त्ता कौन है?’ जून 1958 में सूरत रेलवे स्टेशन पर एक सहज अनुभव के बाद उन्हें ज्ञान प्राप्त हुआ। इन सवालों के जवाब और भी बहुत कुछ। वह महाविदेह क्षेत्र में श्री सीमांधर स्वामी के साथ संबंध स्थापित करने में सक्षम थे। भादरान के बाहरी इलाके में सफेद संगमरमर से बना दादा भगवान त्रिमंदिर है।

अर्थव्यवस्था

इस गाँव की मुख्य अर्थव्यवस्था कृषि है। मुख्य नकदी फसल तम्बाकू है, और तम्बाकू प्रसंस्करण एक महत्वपूर्ण उद्योग है। महत्वपूर्ण क्षेत्र वाली अन्य फसलें केला, चावल, बाजरा और कुछ हद तक कपास हैं। भादरण  आनंद जिले में एक ग्रामीण वित्तीय केंद्र है। बैंक ऑफ बड़ौदा, देना बैंक, पीपुल्स को-ऑप बैंक, मर्केंटाइल को-ऑप बैंक, खेड़ा-जिला सेकेंडरी को-ऑप बैंक, डाकघर, क्रेडिट और उपभोक्ता सहकारी समितियों और सोसायटी में बैंकिंग और ग्राहक सेवाएं प्रदान की जाती हैं। , सेवा सहकारी समितियाँ, और दुग्ध उत्पादक सहकारी समितियाँ। इसके मजबूत सहकारी बैंकों ने इस क्षेत्र को समृद्ध और प्रगति करने में मदद की है।

मल्लो

पड़ोस हैं: पुरानी खड़की नंबर: 1 और 2, अब भद्रा चौक 1 और 2, वांटा, राणा और पटेल स्ट्रीट, मोती चौक, प्रजापतिवास, दभासी महोलो, पाटवी नगर, जिरावद, कोट पालिउ, दरवाजी भागोल, खारदेवी रोड, स्टेशन रोड। , लक्ष्मीकुई, व्रजावास, भोइवादो (अलकापुरी), सोना टेकरी, बोरसद रोड, कॉलेज रोड, लिम्दा स्ट्रीट, दासभाई नो महलो, देवीदास नो टेकरो, सत्तार हाउस फ्लोर, सुभाष चौक, भ्रमोरेया कुवा, वाडी पालिया, नानी खड़की वाडो, महादेव स्ट्रीट, रॉयल स्ट्रीट, नवी खड़की, ब्रम्हन्नी वाडी, रायकवाड स्ट्रीट, त्रिवेदी नो टेकरो, पंड्या नो टेकरो, बी। अजार, वानियावाड, कादी पालिउ, कोली पालिउ, लालदास महलो, मोती खड़की, पटवी महलो, उंडु पालिउ, सोलिडास नो महलो, कांजी बापू नी खडकी, वहरिदास नो खडकी, वानकर वास, हर्षद पोल, पुलिस लाइन, वाघरी वास, दादा नी खडकी । , नानी ब्रह्मपोल, सरदार आवास, ईश्वरकृपा सोसायटी, प्रतापपुरा, रावल वास, मालेक वागो, रोहित वास, हरिजन वास, रबारी धी, चौहान और राठौड़।

भादरण  के प्रसिद्ध लोग

पटेलों का दान और नेतृत्व

1925 ई. में प्रकाशित सात नगरों के पटेलों की वंशावली के अनुसार आनंद नामक प्रथम पटेल संवत 1415 (1359 ई.) में अंकलाव से आये और यहीं रहे। धीरे-धीरे उनकी पीढ़ियाँ नये पटेलों के रूप में उनके साथ रहने और बसने लगीं। चार भाइयों की ग्यारहवीं पीढ़ी में क्रमशः सबसे बड़े और बी  जा नंबर के रेवनदास और धनजीभाई मोती खड़की ब्लॉक में रहने लगे। तीसरे और चौथे नंबर को हरखजीभाई और मांजीभाई के नाम से जाना जाता है, दूसरे डिवीजन को नानी खड़की कहा जाता है। उपरोक्त के साथ-साथ अब भादरण  में विभिन्न स्थानों से नये पटेल आये। अन्य समुदाय आये।

पटेल परिवारों ने पन्द्रह सेंट के आभूषण दिये। वे अब इस दुनिया में नहीं हैं। सूची:

खुशालजी, मेघाजी, रामजी, लल्लूजी, नरोत्तमजी, पुरूषोत्तमजी, झवेरजी, हाथीजी, नाथा राखी, मूलजी राकजी, भगवान शिव, परषोत्तमजी, भगवान शरम, भानुचंद्र जी

पीसी पटेल ने 1968 से 1971 तक छह ग्रामीण पाटीदार मंडल कार्यालयों के उपयोग के लिए गांधी रोड पर मॉडल सिनेमा के पास दो मूल्यवान कमरे मुफ्त में दिए। बाद में लेफ्टिनेंट मधुभाई सी पटेल, पूर्व सचिव (1969) ने इस कार्यालय को कई वर्षों तक चलाने के लिए एक बड़ा भूमिगत कमरा निःशुल्क देने की पेशकश की। लेफ्टिनेंट मधुभाई भी एक स्वतंत्रता सेनानी थे, महात्मा गांधी के कट्टर अनुयायी थे और उन्होंने जीवन भर खादी पहनी थी।

शिवाभाई आशाभाई पटेल के भाई हीराभाई ने महिलाओं के लिए लघु कुटीर उद्योग और सामग्री उद्योग शुरू किया। दूसरे अस्पताल के लिए दान दिया। मगनभाई शंकरभाई पटेल ने प्रसूतिगृह के लिए दान दिया। लल्लूभाई शाह ने बाज़ार के मध्य में एक सुंदर मीनार बनवाई। तब से लेकर हाल के दिनों तक, इसने लोगों को समय के प्रति जागरूक बनाए रखा है। तब कुछ गिने-चुने लोग ही भाग्यशाली होते थे जिनके पास घड़ी होती थी।

लक्ष्मी कुइना नारणभाई ज़वेरभाई पटेल 1920 में अफ्रीका गए, उनके बेटे हरिहरभाई का जन्म 1927 में हुआ, उनके जन्म से दो महीने पहले नारणभाई की मृत्यु हो गई। उनकी मां मणिबेन 1928 में भादरण  लौट आईं और 1995 में अपनी मृत्यु तक वहीं रहीं। हरिहरभाई 15 साल की उम्र में मुंबई चले आये, उन्होंने जीवन भर संघर्ष किया लेकिन अपने चार बच्चों को अच्छी शिक्षा दी।

स्टेशन रोड पर, दरवाजाजी भगोआल, लेफ्टिनेंट देहरादून द्वारा दान की गई एक ट्रिपल आर्क संरचना राहगीरों को प्रसन्न करती है। हाल ही में सर्वश्री लेफ्टिनेंट रमनभाई पटेल (कैडिला के संस्थापक) ने भादरण  के प्रावरणी (प्रवेश द्वार) को बदलने के लिए एक बड़ा, सुंदर ट्रिपल आर्क दान किया। पूर्व अध्यक्ष (1975; 1981) और चाचा ग्राम पाटीदार मंडल के ट्रस्टी के रूप में रमनभाई ने बहुआयामी प्रगतिशील सामाजिक कार्य सुधारों को विकसित करने और मंडल को उन्नत स्थिति में लाने में महत्वपूर्ण भूमिका निभाई।

उन्हें सोजित्रा के रतिभाई रामभाई पटेल और मधुभाई छोटाभाई पटेल, नडियाद के नरेनभाई मधुभाई पटेल और लेफ्टिनेंट प्रमुखभाई भीखाभाई पटेल (गुजरात के मुख्य अभियंता और पूर्व राष्ट्रपति, 1993-1994 के रूप में जाने जाते हैं) का पूरा समर्थन प्राप्त था। रमनभाई चारुथर ने विद्या मंडल, वल्लभ विद्यानगर के ट्रस्टी के रूप में कार्य किया। उन्होंने “महा गुजरात के गौरवशाली पाटीदार” नामक पुस्तक प्रकाशित की है। इससे आज का युवा अपने महान पूर्वजों से परिचित होता है।

कैंसर सर्जन देवेन्द्र पटेल

खेती-किसानी के लिए मशहूर भादरण  जैसे छोटे से गांव से आने वाले डॉ. देवेन्द्र पटेल ने लंदन और अमेरिका से कैंसर जैसे विषयों में उन्नत प्रशिक्षण प्राप्त किया और आज उनके द्वारा निदान और इलाज किए गए रोगियों की संख्या लाखों को पार कर गई है। तेजी से फैल रही इस कैंसर जैसी बीमारी के बारे में डॉ. पटेल ने झेलम हार्दिक से बात की।

मेडिकल कॉलेज का पहला दिन और पिता की मृत्यु..! ऐसी कठिन परिस्थिति में भी डटे रहे डॉ. पटेल का सफर कैसा रहा?

सीबी पटेल

बीबीएस संस्थापक सदस्य, ट्रस्टी और सामुदायिक नेतृत्व, एशियाई समाचार और मीडिया, गुजरात समाचार यूके सहित सलाह।

खुद डॉ.जमनदास सी.पटेल – डॉ.जे.सी.पटेल

बॉम्बे यूनिवर्सिटी से शिक्षा प्राप्त डॉ. जे.सी. पटेल कई अस्पतालों में मानद डॉक्टर थे। उन्होंने 1959 में केईएम अस्पताल में मधुमेह इकाई और 1965 में हेमेटोलॉजी विभाग की स्थापना की। वह 1961 में नई दिल्ली में नेशनल एकेडमी ऑफ मेडिकल साइंसेज के संस्थापक फेलो और 1973 से 1976 तक इसकी परिषद के सदस्य थे। उन्होंने एसोसिएशन ऑफ फिजिशियन ऑफ इंडिया में कार्यकारी पदों पर काम किया और एसोसिएशन ऑफ ऑक्यूपेशनल हेल्थ, इंडियन सोसाइटी ऑफ हेमेटोलॉजी, डायबिटिक एसोसिएशन ऑफ इंडिया, इंडियन मेडिकल एसोसिएशन और बॉम्बे हेमेटोलॉजी के आजीवन सदस्य थे।

खुद रमनभाई बेचरभाई पटेल – कैडिला कंपनी – उद्यमी

रमनभाई बी. पटेल ने एलएम कॉलेज ऑफ फार्मेसी से स्नातक की उपाधि प्राप्त की और अपना जीवन अनुसंधान के लिए समर्पित कर दिया। उन्होंने कई बाधाओं के बीच अहमदाबाद में एक छोटी दवा कंपनी बनाई। कंपनी, कैडिला लेबोरेटरीज, अंततः बहुत सफल हो गई और अब छठा सबसे बड़ा फार्मास्युटिकल समूह है। कंपनी अब रमनभाई बी है। पटेल के बेटे पंकजभाई इसे चलाते हैं। रमनभाई इंडियन फार्मास्युटिकल कांग्रेस एसोसिएशन, फार्मेसी काउंसिल ऑफ इंडिया और गुजरात स्टेट फार्मेसी काउंसिल जैसे कई संगठनों के सक्रिय सदस्य थे। उन्होंने विश्वविद्यालयों में व्याख्यान देकर पूरे गुजरात में फार्मास्युटिकल शिक्षा को बढ़ावा दिया। उन्हें गुजरात चैंबर ऑफ कॉमर्स एंड इंडस्ट्री द्वारा ‘प्रख्यात फार्मासिस्ट’ पुरस्कार और गुजरात बिजनेसमैन पुरस्कार सहित कई पुरस्कार प्राप्त हुए हैं।

वासुदेवभाई तुलसीभाई पटेल

एक गाँव के रूप में भादरण  को उनके उत्कृष्ट कार्य और अपने जीवन भर के काम के माध्यम से कई लोगों के जीवन को बदलने के उनके समर्पण पर हमेशा गर्व और आभारी रहेगा।

वासुदेवभाई पटेल भादरण  के एक सम्मानित सदस्य थे और उन्होंने विभिन्न इमारतों के निर्माण और नवीनीकरण और भादरण  के सभी निवासियों के लिए सामान्य जीवन, शिक्षा, स्वास्थ्य और अवकाश सुविधाओं में सुधार करने में अपना पूरा समर्पण दिया है।

1934 में भादरण  में जन्मे, उन्होंने अपनी अधिकांश प्रारंभिक शिक्षा भादरण  शहर में की, उन्होंने 1959 में एक सिविल निर्माण इंजीनियर के रूप में योग्यता प्राप्त की और लंदन जाने से पहले कई वर्षों तक युगांडा में अभ्यास किया, जहां वे 1968 में एक चार्टर्ड इंजीनियर बन गए।

उन्होंने अपने दोनों फंड जुटाए  भादरण  ने अपनी सेवानिवृत्ति के दौरान कुएं के निर्माण और नवीकरण के डिजाइन में दूरदर्शिता का प्रयोग जारी रखा।

दुनिया भर के कई उदार दानदाताओं के अतिरिक्त सहयोग से, भादरण  के भीतर कई परियोजनाएं पूरी हुईं, जो भादरण  के लोगों के लिए पानी की आपूर्ति जैसी बुनियादी जरूरतों को भी पूरा कर रही हैं।

उन्होंने बीबीएस यूके और यूएसए के भादरण  समाज की मदद से लगातार जागरूकता फैलाई। एक गाँव के रूप में भादरण  को उनके उत्कृष्ट कार्य और अपने जीवन भर के काम के माध्यम से कई लोगों के जीवन को बदलने के उनके समर्पण पर हमेशा गर्व और आभारी रहेगा।

रसिकभाई मणिभाई पटेल

दीर्घकालिक व्यक्तिगत रुचि और सच्ची प्रतिबद्धताओं के साथ मानवीय और धर्मार्थ कार्य किए। विभिन्न चिकित्सा शिविरों के लिए मानवीय कार्य किये।

विनोदभाई डायाभाई पटेल

निजी अनुभव। दयालुता और प्रतिबद्धताओं वाला एक परोपकारी हृदय। विभिन्न चिकित्सा शिविरों के लिए मानवीय कार्य।

मनुभाई ईश्वरभाई पटेल

 

जन्म: 18 मार्च 1918, मृत्यु: 14 दिसंबर 2002। एक उच्च शिक्षित व्यक्ति जिसने अपनी प्राथमिक और माध्यमिक शिक्षा भादरण  में पूरी की, फिर बी.एससी. पूरी की। पूर्ण पुणे में रसायन विज्ञान के साथ। अपनी शिक्षा पूरी करने के बाद वह केन्या चले गए जहां वह एक रसायनज्ञ के रूप में मेघाजी पेथराज एंड कंपनी में शामिल हो गए, उन्होंने प्रशासन और विपणन में भी अनुभव प्राप्त किया, फिर वह टोटल ऑयल कंपनी में शामिल हो गए और कुल घर बन गए।

बाद में उन्होंने जापानी सहयोग के तहत “एंटीफ्रिक्शन बियरिंग कंपनी” के नाम और शैली में अपना खुद का व्यवसाय शुरू किया। बम्बई और भरूच में भी शाखाएँ स्थापित की गईं।

अपने पिछले अनुभवों और शिक्षा से प्राप्त लाभों को याद करते हुए, उन्होंने शैक्षिक उद्देश्यों के लिए उदारतापूर्वक धन दान किया और “भदारण में अंग्रेजी माध्यम स्कूल” की स्थापना में मदद की।

 

डॉ। पी.सी.पटेल – बुनियादी ढांचा

1968 से 1971 तक, उन्होंने गांधी रोड पर मॉडल सिनेमा के पास दो मूल्यवान कमरे चगागम पाटीदार मंडल को कार्यालयों के रूप में उपयोग के लिए निःशुल्क दिए।

मधुभाई सी. पटेल – बुनियादी ढांचा

छह गांव पाटीदार मंडलों (1969) के पूर्व सचिव ने 1971 के बाद कई वर्षों तक मंडल को चलाने के लिए एक बड़ा भूमिगत कमरा निःशुल्क देने की पेशकश की। वह एक स्वतंत्रता सेनानी और महात्मा गांधी के कट्टर अनुयायी भी थे; उन्होंने जीवन भर खादी पहनी और स्टेशन रोड पर अद्भुत दावराजो भागोल भवन के लिए दान दिया। बीबीएस यूके को यह इमारत पसंद आई और उसने इसे अपने आधिकारिक लोगो के रूप में अपनाया।

लल्लूभाई शाह – बुनियादी ढांचा

बाज़ार के मध्य में एक सुन्दर घंटाघर बनवाया गया, जो आज भी लोगों को समय बताता है!

हीराभाई आशाभाई पटेल – स्वास्थ्य

शिवभाई आशाभाई पटेल के भाई। लघु गृह उद्योग और महिलाओं के लिए सामान्य अस्पताल के लिए दान दिया

मगनभाई शकरभाई पटेल – स्वास्थ्य

प्रसूति गृह को दान कर दिया।

 

शिक्षा

मगनभाई वाजाभाई पटेल

सामान्य पुस्तकालय, बाल पुस्तकालय और महिला पुस्तकालय को सम्मानपूर्वक दान दिया गया।

जेठाभाई पटेल – स्वास्थ्य और कल्याण

व्यायामशाला के लिए दान दिया।

तुलसीभाई नकोरभाई अमीन – शिक्षा

बच्चों की नर्सरी और लड़कियों और लड़कों के हाई स्कूलों के लिए दान दिया।

चुन्नीभाई फुलाभाई पटेल – शिक्षा

मणिभाई फूलभाई पटेल

चतुरभाई काशभाई पटेल

ओरभाई मोतीभाई पटेल

1964 में कला एवं विज्ञान महाविद्यालय को एक उदार दान।

रामभाई अंबालाल पटेल – शिक्षा

उनके नाम पर कॉमर्स कॉलेज को 15 लाख रुपये का दान दिया गया।

अम्बालाल मूलजीभाई पटेल (दादा भगवान) – आध्यात्मिक नेता

जन्म: 8 नवंबर 1908, मृत्यु: 2 जनवरी 1988

हाल के वर्षों में कई और नेता, बड़े पैमाने पर दान या मानवीय कार्यों के समर्थक हैं। यदि आपके पास कोई अन्य भादरण  व्यक्तित्व हैं जिन्होंने दुनिया भर में जीवन के किसी भी क्षेत्र में नेतृत्व, प्रतिबद्धता, परोपकार के साथ महान कार्य किए हैं। (गुजराती से गुगल ट्रान्सलेशन)[:]