[:gj]રબ્બર અને અંજીરના વૃક્ષોના જીવંત પુલ શહેરો કે સાપુતારાના જંગલોમાં બનાવવા પડશે[:en]Living bridges of rubber and fig trees will have to be built in cities or forests[:hn]शहरों या जंगलों में अब रबर और अंजीर के पेड़ों के जीवित पुल बनाने होंगे[:]

[:gj]Living bridges of rubber and fig trees will have to be built in cities or forests शहरों या जंगलों में अब रबर और अंजीर के पेड़ों के जीवित पुल बनाने होंगे

અમદાવાદ, 6 નવેમ્બર 2023

સમગ્ર વિશ્વમાં જ્યાં સૌથી વધારે 40 ફૂટ વરસાદ પડે છે એ મેઘાલયના લોકોએ હજારોની સંખ્યામાં જીવતા પુલ વર્ષોની મહેનત પછી બનાવ્યા છે. વૃક્ષના પુલ પરથી નદીઓ ઓળંગે છે. અહીં સિમેન્ટ કોંક્રીટ કે લોખંડના પુલ ભારે વરસાદના કારણે નિષ્ફળ ગયા છે. ત્યારે જીવતા વૃક્ષના પુલ સફળ છે. હવે આ ટેકનોલોજી શહેરોમાં અને જંગલના વિસ્તારોમાં લાવવા માટે ઊંડા અભ્યાસ થઈ રહ્યાં છે. તેનો અમલ સુરત જેવા સિમેન્ટ કોંક્રિટના શહેરો કે ડાંગ જેવા જંગલોમાં થઈ શકે તેમ છે. સાપુતારામાં આવા વૃક્ષોથી જીવતા પુલ ઉભા કરી શકવાની શક્યતા છે.

મેઘાલયના ટિર્ના ગામમાં નદીના સામે કાંઠે પહોંચવા માટે કોંક્રીટ અને ધાતુથી બનેલો હોય એવો નહીં પણ, વિશાળ અંજીરના વૃક્ષથી બનેલો પુલ છે. જે હવાઈ મૂળનું મિશ્રણ છે મૂળ ગૂંથેલા અને એકસાથે વણાયેલા છે. આ પુલ માત્ર લેન્ડસ્કેપનો એક ભાગ નથી, પરંતુ તે તેની ઇકોસિસ્ટમને ટેકો આપવામાં મદદ કરે છે.

ઉત્તર-પૂર્વીય ભારતીય રાજ્ય મેઘાલય બાંગ્લાદેશના મેદાનોની ઉપર છે, જ્યાં આવા સેંકડો પુલો છે. સદીઓથી, તેઓએ સ્થાનિક ખાસી અને જૈનતિયા સમુદાયોને ચોમાસામાં વહેતી નદીઓ પાર કરવામાં મદદ કરી છે. પૂર્વજો ખૂબ જ હોંશિયાર હતા, નદીઓ પાર કરી શકતા ન હતા, ત્યારે તેઓએ જિંગકિયાંગ જીવંત મૂળ પુલ બનાવ્યા હતા.

મેઘાલય ભીનું સ્થળ છે. વિશ્વનું સૌથી વરસાદી સ્થળ છે. માવસિનરામ ગામમાં વાર્ષિક 11,871 mm (39 ft) વરસાદ પડે છે. જે એક જ પૂરમાં ત્રણ માળના સામાન્ય મકાનને ડૂબી જવા માટે પૂરતો વરસાદ છે. સૌથી નજીકનો સોહરા 11,430 mm (37.5 ft) ની સરેરાશ સાથે બીજા સ્થાને આવે છે. જૂનથી સપ્ટેમ્બર સુધી, ચોમાસાના પવનો બંગાળની ખાડીમાંથી ઉત્તર તરફ વહે છે અને બાંગ્લાદેશના ભેજવાળા મેદાનોને પાર કરે છે. જ્યારે આ હવાના પ્રવાહો મેઘાલયના પર્વતીય પ્રદેશને મળે છે, ત્યારે તે ખુલે છે – અને મુશળધાર વરસાદ શરૂ થાય છે.

જ્યારે ચોમાસાનો વરસાદ સમયાંતરે નજીકના શહેરોમાંથી સિમલિહના પૂર્વજોના દૂરના ગામોને અલગ કરી દે છે, ત્યારે તેઓએ ભારતીય રબર ફિગ ટ્રી (ફિકસ ઇલાસ્ટિકા)ના જીવંત હવાઈ મૂળને પૂરની નદીઓ પર પુલ બનાવે છે.

સંશોધકો જીવંત મૂળ પુલને સ્વદેશી આબોહવા સ્થિતિસ્થાપકતાનું ઉદાહરણ માને છે. આર્કિટેક્ચરનો આ ખ્યાલ આધુનિક શહેરોને આબોહવા પરિવર્તનને વધુ સારી રીતે સ્વીકારવામાં મદદ કરી શકે છે.

વૃક્ષો માત્ર નદીઓ પાર કરવા માટે જ મહત્વપૂર્ણ નથી, પરંતુ તેઓ ખાસી સંસ્કૃતિમાં પણ આદરણીય સ્થાન ધરાવે છે.

આવા પુલો બનાવવા માટે દાયકાઓ નિકળી જાય છે. તેની શરૂઆત રબ્બરના ઝડાના રોપા વાવવાથી થાય છે. આ વૃક્ષ જે મેઘાલયના ઉષ્ણકટિબંધીય પ્રદેશમાં પુષ્કળ પ્રમાણમાં ઉગે છે. નદી કિનારે સારી જગ્યાએ વૃક્ષો મોટા મજબૂત મૂળ વિકસાવે છે, પછી, લગભગ એક દાયકા પછી પુખ્ત વૃક્ષો વધુ હવાઈ મૂળ કાઢે છે.

આ હવાઈ મૂળમાં સ્થિતિસ્થાપકતા હોય છે, અને સ્થિર રચનાઓ બનાવવા માટે એકસાથે જોડાવા અને વધવાની કોમળતા હોય છે.

સદીઓથી બ્રિજ બિલ્ડરો વાંસ અથવા અન્ય લાકડાના પાલખ પર હવાઈ મૂળ વણાવે છે, નદીની પેલે પાર કાંઠે ટ્રાન્સપ્લાન્ટ કરે છે. સમય જતાં, મૂળ જાડા થાય છે અને ડાળીઓ બનાવે છે જેને પુત્રી મૂળ કહેવાય છે. બિલ્ડરો આ મૂળને એકબીજા સાથે અથવા સમાન અથવા અન્ય અંજીરના ઝાડની શાખાઓ અને થડ સાથે જોડે છે. તે એનાસ્ટોમોસીસ નામની પ્રક્રિયા દ્વારા મર્જ થાય છે. જ્યાં પાંદડાની નળીઓ, ટેન્ડ્રીલ્સ અને હવાઈ મૂળ જેવી શાખા પ્રણાલીઓ કુદરતી રીતે એક સાથે જોડાય છે. ગાઢ ફ્રેમ જેવી રચનામાં વણાટ થાય છે. બિલ્ડરો મૂળના માળખામાં ગાળાને ઢાંકવા માટે પથ્થરોનો ઉપયોગ કરે છે. મૂળનું આ નેટવર્ક વજન સહન કરવા માટે સમય જતાં પરિપક્વ થાય છે; કેટલાક પુલ પર, એક સમયે 50 જેટલા લોકો બેસી શકે છે.

ઝાડના પુલ માટે પેઢીઓ સુધી વ્યક્તિ, પરિવારો અથવા સમગ્ર ગામોના સામૂહિક કામ કરે છે. આ પુલ સદીઓ સુધી ટકી શકે છે, કેટલાક પુલ 600 વર્ષ પહેલાંના છે.
વય સાથે વધુ મજબૂત બને છે. ભારે વરસાદ પડે છે, ત્યારે સિમેન્ટના નાના પુલ ધોવાઈ જાય છે. સ્ટીલના પુલને કાટ લાગી જાય છે. પરંતુ જીવંત મૂળવાળા પુલ વરસાદનો સામનો કરી શકે છે.

લોકોને સમજાયું કે રુટ બ્રિજ આધુનિક વિકલ્પો કરતાં વધુ ટકાઉ છે, અને તેની કિંમત કંઈ પણ નથી. તેથી ગ્રામજનો હવે રુટ બ્રિજનું સમારકામ કરે છે જે તેઓએ પહેલાં જંગલની ખીણોમાં છોડી દીધા હતા.

લિવિંગ બ્રિજ ફાઉન્ડેશનની સ્થાપના કરી હતી. જે રુટ બ્રિજ વિશે જાગૃતિ ફેલાવે છે, જૂના પુલોનું સમારકામ કરે છે અને તેની જાળવણી કરે છે તેમજ નવા પુલ બનાવે છે.

ઉત્તર-પૂર્વ ભારતના જીવંત મૂળ પુલ પ્રવાસીઓના આકર્ષણ તરીકે પ્રખ્યાત બન્યા છે. યુરોપિયન શહેરી સ્થાપત્યને પ્રેરણા આપી શકે તેમ છે.

મ્યુનિકની ટેકનિકલ યુનિવર્સિટીમાં પ્રોફેસર ફર્ડિનાન્ડ લુડવિગ, 13 વર્ષથી પુલોનો અભ્યાસ કરી રહ્યા છે.
મેઘાલયના સ્થાનિક અને ભારતીય જૈવવિવિધતા સંસ્થાના વૈજ્ઞાનિક સાલ્વાડોર લિંગદોહ છે.
વૃક્ષોને પુલમાં માણસો, બાર્ક ડીયર અને ચિત્તો જંગલના એક ભાગથી બીજા ભાગમાં જવા માટે રૂટ પુલનો ઉપયોગ કરે છે.

મૂળને કેવી રીતે ખેંચવામાં આવે છે, કેવી રીતે બાંધવામાં આવે છે, કેવી રીતે એકસાથે ગૂંથવામાં આવે છે તે દરેક પેઢીમાં બદલાય છે. કોઈપણ પુલ સરખો દેખાતો નથી.

19મી સદીમાં બ્રિટિશ વસાહતી સમયગાળા સુધી, મેઘાલયમાં મૂળ ખાસી રહેવાસીઓ પાસે કોઈ લેખિત લિપિ ન હતી, કારણ કે ખાસી જીવનશૈલી મૌખિક ઇતિહાસ દ્વારા પ્રસારિત થાય છે. આનો અર્થ એ થયો કે પુલો વિશે બહુ ઓછી દસ્તાવેજી માહિતી છે.

પુલના ડિજિટલ નકસા તૈયાર કરાયા છે. પુલોનું દસ્તાવેજીકરણ કરવા અને તેનો ઉપયોગ કરીને 3D મોડેલ બનાવવામાં આવ્યા છે. રુટ બ્રિજનું રેકોર્ડિંગ, સર્વેક્ષણ અને અર્થઘટન – ફોટોગ્રામેટ્રીનો ઉપયોગ કરાયો છે.

આ માહિતી સાથે, લુડવિગની ટીમે રુટ બ્રિજથી પ્રેરિત વૃક્ષોના પેવેલિયનનો ઉપયોગ કરીને ઉનાળાના રસોડા માટે છત ડિઝાઇન કરવાનું શરૂ કર્યું.

ખાસીઓ પાસે અદ્ભુત જ્ઞાન છે કારણ કે તેઓ પ્રકૃતિમાં રહે છે અથવા છત બનાવવા માટે ડાળીઓ એકસાથે વણાટ. ટીમ વૃક્ષોને પાતળા રાખવા અને તેમને વધવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવા માટે સતત કાપણી કરે છે.

લુડવિગ યુરોપમાં છોડની વૃદ્ધિ માટે કેવી રીતે પ્રતિક્રિયા આપવી તે શીખી રહ્યાં છે. શહેરી વાતાવરણમાં વૃક્ષ પુલને કેવી રીતે અનુકૂલિત કરી શકીએ છીએ તે સમજવાનો પ્રયાસ કરવાનો છે.

મેઘાલયનો ડબલ-ડેકર રૂટ બ્રિજ હવે પ્રખ્યાત છે, જે વિશ્વભરના પ્રવાસીઓને આકર્ષે છે.

શહેરોમાં વૃક્ષોને નિષ્ક્રિય તત્વો તરીકે જોવાને બદલે, શહેરી સંદર્ભમાં વૃક્ષો દ્વારા પૂરી પાડવામાં આવતી ઇકોસિસ્ટમ સેવાઓને વિસ્તારવા માટે સક્રિય ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર તરીકે વૃક્ષોને વાપરી શકાય તેમ છે.

વૃક્ષો શહેરી ગરમીના ટાપુઓની અસરને ઘટાડી શકે છે. કોંક્રીટના પુલો કે બિલ્ડીંગો ગરમીને શોષી લે છે અને શહેરોને ગરમ રાખે છે.

ખાસી સમુદાયની બાયોએન્જિનિયરિંગ વૃક્ષોને તેમની આસપાસના વાતાવરણ સાથે એકીકૃત કરે છે. તેમ શહેરોમાં થઈ શકે છે.

ખાસી સંસ્કૃતિનો એક ભાગ હોવા ઉપરાંત, રુટ બ્રિજ હંમેશા સમુદાયને આર્થિક લાભ લાવ્યો છે. ભૂતકાળમાં, પુલનું નેટવર્ક ગામડાઓને નજીકના શહેરો સાથે જોડતું હતું, જે સ્થાનિક લોકોને સોપારી અને ઝાડુના ઘાસના પરિવહન અને વેચાણ માટે માર્ગ પૂરો પાડતો હતો. આજે, તેઓ પ્રવાસન અર્થતંત્ર પણ લાવ્યા છે.

ગામ ટિર્નાથી લગભગ 3,500 પગથિયાં નીચે, ડબલ-ડેકર રૂટ બ્રિજ છે. જે ઉમશિયાંગ નદીના બે કિનારાને જોડે છે. જ્યારે પાણીનું સ્તર ઊંચું થયું, ત્યારે ખાસી ગ્રામવાસીઓએ નદી પર એક પર બીજો પુલ બનાવ્યો.

સ્થાનિકોને ટ્રિપલ બ્રિજ બનાવવા માટે કામ કરી રહ્યાં છે.

જંગલોમાં સીડી કે પુલ જેવી રચનાઓનો ઉપયોગ ખેડૂતો દ્વારા ચઢવા માટે કરવા કરી શકાય તેમ છે.

ગુજરાતના ફળદ્રુપ મેદાનોના માર્ગમાં ઉપર અને નીચે ટેકરીઓ છે. નદીઓ છે ત્યાં આવા પુલોનું નિર્માણ થઈ શકે છે. જીવંત મૂળ પુલ આર્કિટેક્ચર શહેરોમાં મૂળભૂત ભૂમિકા ભજવી શકે છે. શહેરી હવા, માટી અને વન્યજીવન માટે લાભ લાવી શકે છે. શહેરો અને ગામનો ટકી રહેવા માટે આ ટેકનિક ગુજરાતે વિકસાવવી પડશે.[:en]Ahmedabad, 6 November 2023

The people of Meghalaya, which has the highest rainfall of 40 feet in the whole world, have built thousands of living bridges after years of hard work. Rivers are crossed by tree bridges. Here, cement concrete or steel bridges have failed due to heavy rains. Then living tree bridges are successful. Intensive studies are now underway to bring this technology to cities and forest areas. It can be implemented in cement concrete cities like Surat or forests like Dangs. There is a possibility of making a living bridge from such trees in Saputara.

To reach the river bank in Tirna village of Meghalaya, there is a huge bridge not made of concrete and metal but of fig trees. Which is a mixture of aerial roots in which the roots are interconnected and woven. The bridge is not only a part of the landscape, but it helps support its ecosystem.

The north-eastern Indian state of Meghalaya looms over the plains of Bangladesh, where there are hundreds of such bridges. For centuries, they have helped the local Khasi and Jaintia communities cross monsoon rivers. The ancients were very clever, unable to cross the rivers, they built the Jingqiang Surviving Native Bridge.

Meghalaya is a humid place. This is the place with the highest rainfall in the world. Mawsynram village receives 11,871 mm (39 ft) of rainfall annually. This is enough rainfall to submerge a normal three-storey building in a flood. The nearest Sohra comes in second place with an average of 11,430 mm (37.5 ft). From June to September, monsoon winds blow north from the Bay of Bengal and cross the humid plains of Bangladesh. When these air currents meet the mountainous region of Meghalaya, they open up – and torrential rains begin.

When monsoon rains periodically cut off the remote villages of the Simlih’s ancestors from nearby cities, they used the living aerial roots of the Indian rubber fig tree (Ficus elastica) to bridge flooded rivers.

Researchers consider living root bridges an example of indigenous climate resilience. This concept of architecture can help modern cities better adapt to climate change.

Trees are not only important for crossing rivers but also hold a revered place in Khasi culture.

Such bridges take decades to build. It starts with planting rubber trees. This tree grows in abundance in the tropical region of Meghalaya. Trees planted on well-located river banks develop large strong roots, then, after about a decade, mature trees produce more aerial roots.

These aerial roots have elasticity, and the flexibility to join and grow together to form a stable structure.

For centuries bridge builders have grown aerial roots on bamboo or other wooden scaffolding, which have been transplanted to the shore across the river. Over time, the roots thicken and form branches called daughter roots. Builders attach these roots to each other or to the branches and trunks of the same or other fig trees. They merge through a process called anastomosis. Where branching systems such as leaf vessels, tendrils and aerial roots naturally join together. Woven into a dense frame-like structure. Builders use stones to cover extensions to the original structure. This network of roots matures over time to bear weight; Some bridges can accommodate up to 50 people at a time.

Tree bridges require the collective work of individuals, families or entire villages over generations. These bridges can last for centuries, with some bridges being 600 years old.
Becomes stronger with age. When there is heavy rain, small cement bridges get washed away. Steel bridges rust. But bridges with living roots can withstand rain.

People realized that root bridges were more durable than modern alternatives, and cost next to nothing. So the villagers now repair the root bridges they had previously left in the forest valleys.

Living Bridge Foundation established. Which creates awareness about root bridges, repairs and maintains old bridges and constructs new bridges.

The surviving native bridges of north-east India have become popular tourist attractions. Could inspire European urban architecture.

Professor Ferdinand Ludwig at the Technical University of Munich has been studying bridges for 13 years.
Salvador Lyngdoh is a native of Meghalaya and a scientist at the Indian Biodiversity Institute.
Tree Bridges Humans, bark deer and leopards use root bridges to move from one part of the forest to another.

How the roots are pulled, how they are tied, how they are woven together varies from generation to generation. No bridge looks the same.

Until the British colonial period in the 19th century, the original Khasi inhabitants of Meghalaya had no written script, as the Khasi way of life was transmitted through oral history. This means that there is little documented information about the bridges.

A digital map of the bridge has been prepared. 3D models have been created to document and use the bridges. Recording, surveying and mapping of root bridges

Explanation: Photogrammetry has been used.

Armed with this information, Ludwig’s team began designing a roof for the summer kitchen using a pavilion of trees inspired by a root bridge.

The Khasis have amazing knowledge as they live in nature or weave branches together to make roofs. To keep team trees thin and growing

constant pruning to encourage

Ludwig is learning how to respond to plant growth in Europe. Efforts are being made to understand how we can adapt tree bridges to urban environments.

The double decker root bridge of Meghalaya is now famous, attracting tourists from all over the world.

Instead of viewing trees as passive elements in cities, trees can be used as active infrastructure to extend the ecosystem services provided by trees in the urban context.

Trees can reduce the effect of urban heat islands. Concrete bridges or buildings absorb heat and keep cities warm.

The Khasi community’s bioengineering integrates trees with their surroundings. This can happen in cities.

Apart from being a part of Khasi culture, the root bridge has always brought economic benefits to the community. In the past, a network of bridges connected villages to nearby towns, providing a route for local people to transport and sell betel and broom grass. Today they have also brought tourism economy.

There is a double decker causeway bridge about 3,500 steps below Tirna village. Which connects the two banks of the Umxiang River. When the water level rose, the Khasi villagers built a bridge over the river.

Local people are working to build a triple bridge.

Can be used by farmers to climb structures such as ladders or bridges in forests.

There are hills up and down on the way to the fertile plains of Gujarat. Such bridges can be built where there are rivers. Living native bridges can play a fundamental role in the architecture of cities. Can benefit urban air, soil and wildlife. Gujarat will have to develop this technology for the survival of cities and villages. (translated from Gujarati by Google)[:hn]अहमदाबाद, 6 नवंबर 2023

पूरी दुनिया में सबसे ज्यादा 40 फीट बारिश वाले मेघालय के लोगों ने सालों की कड़ी मेहनत के बाद हजारों जीवित पुल बनाए हैं। नदियों को पेड़ों के पुलों से पार किया जाता है। यहां भारी बारिश के कारण सीमेंट कंक्रीट या स्टील के पुल फेल हो गए हैं. तब जीवित वृक्ष पुल सफल होते हैं। इस तकनीक को शहरों और वन क्षेत्रों में लाने के लिए अब गहन अध्ययन चल रहा है। इसे सूरत जैसे सीमेंट कंक्रीट शहरों या डांग जैसे जंगलों में लागू किया जा सकता है। सापूतारा में ऐसे पेड़ों से लिविंग ब्रिज बनाने की संभावना है.

मेघालय के तिरना गांव में नदी तट तक पहुंचने के लिए कंक्रीट और धातु का नहीं बल्कि अंजीर के पेड़ का एक विशाल पुल है। जो हवाई जड़ों का मिश्रण है जिसमें जड़ें आपस में जुड़ी हुई और बुनी हुई हैं। पुल न केवल परिदृश्य का एक हिस्सा है, बल्कि यह इसके पारिस्थितिकी तंत्र का समर्थन करने में मदद करता है।

उत्तर-पूर्वी भारतीय राज्य मेघालय बांग्लादेश के मैदानी इलाकों पर मंडराता है, जहां ऐसे सैकड़ों पुल हैं। सदियों से, उन्होंने स्थानीय खासी और जैंतिया समुदायों को मानसूनी नदियों को पार करने में मदद की है। पूर्वज बहुत चतुर थे, नदियों को पार करने में असमर्थ थे, उन्होंने जिंगकियांग जीवित देशी पुल का निर्माण किया।

मेघालय एक आर्द्र स्थान है। यह विश्व का सर्वाधिक वर्षा वाला स्थान है। मावसिनराम गांव में सालाना 11,871 मिमी (39 फीट) बारिश होती है। यह एक बाढ़ में एक सामान्य तीन मंजिला इमारत को डुबाने के लिए पर्याप्त बारिश है। निकटतम सोहरा 11,430 मिमी (37.5 फीट) के औसत के साथ दूसरे स्थान पर आता है। जून से सितंबर तक, मानसूनी हवाएँ बंगाल की खाड़ी से उत्तर की ओर बहती हैं और बांग्लादेश के आर्द्र मैदानों को पार करती हैं। जब ये वायु धाराएँ मेघालय के पर्वतीय क्षेत्र से मिलती हैं, तो खुल जाती हैं – और मूसलाधार बारिश शुरू हो जाती है।

जब मानसून की बारिश समय-समय पर सिम्लिह के पूर्वजों के दूरदराज के गांवों को पास के शहरों से काट देती थी, तो उन्होंने बाढ़ वाली नदियों को पाटने के लिए भारतीय रबर अंजीर के पेड़ (फ़िकस इलास्टिका) की जीवित हवाई जड़ों का उपयोग किया।

शोधकर्ता जीवित जड़ पुलों को स्वदेशी जलवायु लचीलेपन का एक उदाहरण मानते हैं। वास्तुकला की यह अवधारणा आधुनिक शहरों को जलवायु परिवर्तन के प्रति बेहतर अनुकूलन में मदद कर सकती है।

पेड़ न केवल नदियों को पार करने के लिए महत्वपूर्ण हैं, बल्कि खासी संस्कृति में भी पूजनीय स्थान रखते हैं।

ऐसे पुलों को बनने में दशकों लग जाते हैं। इसकी शुरुआत रबर के पौधे लगाने से होती है। यह पेड़ मेघालय के उष्णकटिबंधीय क्षेत्र में बहुतायत से उगता है। अच्छी तरह से स्थित नदी तटों पर लगे पेड़ों में बड़ी मजबूत जड़ें विकसित होती हैं, फिर, लगभग एक दशक के बाद, परिपक्व पेड़ अधिक हवाई जड़ें पैदा करते हैं।

इन हवाई जड़ों में लोच होती है, और स्थिर संरचना बनाने के लिए एक साथ जुड़ने और बढ़ने की लचीलापन होती है।

सदियों से पुल बनाने वालों ने बांस या अन्य लकड़ी के मचान पर हवाई जड़ें उगाई हैं, जिन्हें नदी के पार किनारे पर प्रत्यारोपित किया गया है। समय के साथ, जड़ें मोटी हो जाती हैं और शाखाएं बन जाती हैं जिन्हें बेटी जड़ें कहा जाता है। बिल्डर्स इन जड़ों को एक-दूसरे से या समान या अन्य अंजीर के पेड़ों की शाखाओं और तनों से जोड़ते हैं। वे एनास्टोमोसिस नामक प्रक्रिया के माध्यम से विलीन हो जाते हैं। जहां शाखा प्रणाली जैसे पत्ती वाहिकाएं, टेंड्रिल और हवाई जड़ें स्वाभाविक रूप से एक साथ जुड़ती हैं। घने फ्रेम जैसी संरचना में बुना गया। बिल्डर्स मूल संरचना में विस्तार को कवर करने के लिए पत्थरों का उपयोग करते हैं। जड़ों का यह नेटवर्क समय के साथ वजन सहन करने के लिए परिपक्व हो जाता है; कुछ पुलों पर एक समय में 50 लोग तक बैठ सकते हैं।

वृक्ष पुलों के लिए पीढ़ियों तक व्यक्तियों, परिवारों या पूरे गांवों के सामूहिक कार्य की आवश्यकता होती है। ये पुल सदियों तक चल सकते हैं, कुछ पुल 600 साल पुराने हैं।
उम्र के साथ मजबूत होता जाता है. जब भारी बारिश होती है तो सीमेंट के छोटे-छोटे पुल बह जाते हैं। स्टील के पुलों में जंग लग जाती है. लेकिन जीवित जड़ों वाले पुल बारिश का सामना कर सकते हैं।

लोगों ने महसूस किया कि रूट ब्रिज आधुनिक विकल्पों की तुलना में अधिक टिकाऊ थे, और लागत बिल्कुल भी नहीं थी। इसलिए ग्रामीण अब उन जड़ पुलों की मरम्मत करते हैं जिन्हें उन्होंने पहले जंगल की घाटियों में छोड़ दिया था।

लिविंग ब्रिज फाउंडेशन की स्थापना की। जो रूट ब्रिज के बारे में जागरूकता पैदा करता है, पुराने पुलों की मरम्मत और रखरखाव करता है और नए पुलों का निर्माण करता है।

उत्तर-पूर्व भारत के जीवित देशी पुल लोकप्रिय पर्यटक आकर्षण बन गए हैं। यूरोपीय शहरी वास्तुकला को प्रेरित कर सकता है।

म्यूनिख के तकनीकी विश्वविद्यालय में प्रोफेसर फर्डिनेंड लुडविग 13 वर्षों से पुलों का अध्ययन कर रहे हैं।
साल्वाडोर लिंगदोह मेघालय के मूल निवासी और भारतीय जैव विविधता संस्थान के वैज्ञानिक हैं।
वृक्ष पुल मनुष्य, छाल हिरण और तेंदुए जंगल के एक हिस्से से दूसरे हिस्से तक जाने के लिए जड़ पुलों का उपयोग करते हैं।

जड़ें कैसे खींची जाती हैं, उन्हें कैसे बांधा जाता है, उन्हें एक साथ कैसे बुना जाता है, यह पीढ़ी-दर-पीढ़ी भिन्न होता है। कोई भी पुल एक जैसा नहीं दिखता.

19वीं शताब्दी में ब्रिटिश औपनिवेशिक काल तक, मेघालय के मूल खासी निवासियों के पास कोई लिखित लिपि नहीं थी, क्योंकि खासी जीवन शैली मौखिक इतिहास के माध्यम से प्रसारित होती थी। इसका मतलब यह है कि पुलों के बारे में बहुत कम दस्तावेजी जानकारी है।

पुल का डिजिटल नक्शा तैयार कर लिया गया है. पुलों का दस्तावेजीकरण और उपयोग करने के लिए 3डी मॉडल बनाए गए हैं। रूट ब्रिज की रिकॉर्डिंग, सर्वेक्षण और व्याख्या – फोटोग्रामेट्री का उपयोग किया गया है।

इस जानकारी से लैस होकर, लुडविग की टीम ने रूट ब्रिज से प्रेरित पेड़ों के मंडप का उपयोग करके ग्रीष्मकालीन रसोई के लिए एक छत डिजाइन करना शुरू किया।

ख़ासियों के पास अद्भुत ज्ञान है क्योंकि वे प्रकृति में रहते हैं या छत बनाने के लिए शाखाओं को एक साथ बुनते हैं। टीम के पेड़ों को पतला और बढ़ता रखने के लिए

प्रोत्साहित करने के लिए लगातार काट-छाँट

लुडविग सीख रहे हैं कि यूरोप में पौधों की वृद्धि पर कैसे प्रतिक्रिया दी जाए। यह समझने की कोशिश की जा रही है कि हम वृक्ष पुलों को शहरी परिवेश के अनुकूल कैसे बना सकते हैं।

मेघालय का डबल डेकर रूट ब्रिज अब प्रसिद्ध है, जो दुनिया भर से पर्यटकों को आकर्षित करता है।

शहरों में पेड़ों को निष्क्रिय तत्वों के रूप में देखने के बजाय, शहरी संदर्भ में पेड़ों द्वारा प्रदान की जाने वाली पारिस्थितिकी तंत्र सेवाओं का विस्तार करने के लिए पेड़ों को सक्रिय बुनियादी ढांचे के रूप में इस्तेमाल किया जा सकता है।

पेड़ शहरी ताप द्वीपों के प्रभाव को कम कर सकते हैं। कंक्रीट के पुल या इमारतें गर्मी को अवशोषित करते हैं और शहरों को गर्म रखते हैं।

खासी समुदाय की बायोइंजीनियरिंग पेड़ों को अपने परिवेश के साथ एकीकृत करती है। यह शहरों में हो सकता है.

खासी संस्कृति का हिस्सा होने के अलावा, रूट ब्रिज ने हमेशा समुदाय को आर्थिक लाभ पहुंचाया है। अतीत में, पुलों का एक नेटवर्क गांवों को पास के शहरों से जोड़ता था, जिससे स्थानीय लोगों को पान और झाड़ू घास के परिवहन और बिक्री के लिए एक मार्ग उपलब्ध होता था। आज वे पर्यटन अर्थव्यवस्था भी लेकर आये हैं।

तिरना गांव से लगभग 3,500 कदम नीचे एक डबल डेकर मार्ग पुल है। जो उम्ज़ियांग नदी के दो किनारों को जोड़ता है। जब जल स्तर बढ़ गया, तो खासी ग्रामीणों ने नदी पर एक पुल बनाया।

स्थानीय लोग ट्रिपल ब्रिज बनाने का काम कर रहे हैं।

जंगलों में सीढ़ी या पुल जैसी संरचनाओं पर चढ़ने के लिए किसानों द्वारा उपयोग किया जा सकता है।

गुजरात के उपजाऊ मैदानों के रास्ते में ऊपर और नीचे पहाड़ियाँ हैं। ऐसे पुल वहां बनाए जा सकते हैं जहां नदियां हैं। जीवित देशी पुल शहरों की वास्तुकला में मौलिक भूमिका निभा सकते हैं। शहरी वायु, मिट्टी और वन्य जीवन को लाभ पहुंचा सकता है। शहरों और गांवों के अस्तित्व के लिए गुजरात को यह तकनीक विकसित करनी होगी।[:]